میخوام اعتراف کنم که از چه زمانی فوتبال میبینم و چی شد که فوتبالی شدم

من وقتی تازه عضو سایت شدم دیدم به هر کی که تازه فوتبال ببینه متلک میندازن واسه همون به دروغ گفتم که از سال ها پیش و با امثال ریوالدو و رونالدینیو بارسایی شدم ولی وقعیت اینه که من حتی یه بازی اونا رو هم ندیدم

داستان هواداری:

راستش من هیچوقت بازی هیچ تیم باشگاهی رو دنبال نمیکردم اما به فوتبال ملی علاقه داشتم و هر وقت ایران بازی داشت مینشستم و نگاه میکردم.

ستاره های فوتبال رو میشناختم و میدوستم کریس رونالدو نامی بهترین بازیکن فوتباله اما نمیدونستم اصلا تیم هایی به نام رئال و بارسا وجود دارن.

اولین بار که یه بازی باشگاهی رو نگاه کردم مربوط میشه به سال 2012 که همه خونه ما بودن. اصلا یادم نیست بازی کجا با کجا بود فقط میدونم یه سونی 2 اجاره کرده بودیم که تا صبح بازی کنیم ولی داییم نذاشت و گفت بذارید اول من فوتبال رو نگاه کنم بعد شما تا صبح بشینید بازی کنید.

به اجبار نشستم پای یه بازی باشگاهی اونم از شانسم بازی چه تیمی؛ بارسلونای پپ گواردیوالا.

احساس میکردم دارم یه نمایش فوق العاده رو میبینم... چطور میتونن اینقدر راحت به هم پاس بدن... واسم عجیب بود چرا همه پاس ها ختم میشدن به بازیکنی که نمیتونستم اسمش رو درست بخونم ( Xavi ) و عجیب تر اینکه بازیکن های تیم مقابل حتی نمیتونستن توپ رو تا وسط زمین بیارن.

 اون بازی تموم شد و ما تا صبح بازی کردیم ولی فکر من موند پیش اون تیم که بهش میگفتن بارسلونا. بعد اون سعی میکردم بازی هایی که پخش میشن رو نگاه کنم. وقتی بازی های بارسا رو نگاه میکردم جوری جذب بازی میشدم که اصلا گذر زمان رو متوجه نمیشدم. تک به تک بازیکن ها عالی بودن ولی یکی که قدش از بقیه کوتاه تر بود واقعا بی نظیر بود. بازیکن های مقابل رو مثل آب خوردن از جلوش برمیذاشت و تو همه بازی ها گل میزد. رفتارش مثل یه گلادیاتور نبود ولی خوشحال بود اینو به وضوح میشد تو چشماش دید.

از اون ماجرا 6 سال گذشته و من هر روز منتظر بازی بارسام تا واسه 90 دیگه از تماشای بهترین نمایش دنیا لذت ببرم.