آندرس یه چیز دیگه بود . لعنتی با همه فرق داشت! آرامشی که لمس توپش بهم القا میکرد رو نمیشه توصیف کرد . جذابیت یه پا دو پاهای ساده ش از تموم تکنیک های متنوع بیشتر بود ...  توی 14 حسال حضورش 57 بار با ساق های جادوئیش تور دروازه رو به رقص اورد . هر هفته نیوکمپ رو به وجد میورد ... استنفورد بریج ها و برنابئو ها رو به سادگی به آتیش کشید! تنها کاپیتان بارسلون شد که مادریدی که بعد از تعویضش ، به افتخارش بلند شدن و دست زدن ...   همیشه توی فینال ها بهترین بود . توی هر سه فینال چمپیونزلیگ ـمون پاس گل داد . توی برلین رسما رهبر تیم بود و رفیقش ژاوی رو توی آخرین بازیش نا امید نذاشت ... 3 سالی که رسما کاپیتان بود به بدترین شکل ممکن سپری شد ولی هر لحظه شوالیه ما جذاب تر و دوستداشتنی تر میشد :(  حرفی نمیمونه! 57 لحظه با محبوب ترین مردِ فوتبال برای من ♥ امیدوارم لذت ببرید ...