در بازی که تعداد پاس های سالم ایران به ده هم نمی رسید، توانستیم با دفاعی خوب از نیجریه یک امتیاز کسب کنیم. اما همه می دانیم که اگر بخواهیم از گروهمان صعود کنیم، این سبک بازی نتیجه نخواهد داد.
اگر برای خلق شگفتی آمده ایم نباید گوچی، تک و تنها با توپ مکث کند تا چند یار به جلو اضافه شود، اما ترس پاهای بازیکنان را سست کند و نتوانیم حتی یک حمله نصفه و نیمه انجام دهیم. چیزی که در بازی امشب خیلی به چشم می خورد. پاس های اشتباه و دفع توپ های بی هدف بود.
درست است که همه ما از تیم ملی انتظار این بازی دفاعی را داشتیم، اما زیر توپ زدن در تورنومنت بزرگ جام جهانی نتیجه نخواهد داد. این سبک بازی اگر با پاس های کوتاه، و سرعت دادن و نترسیدن ازحمله کردن همراه شود قطعا نتیجه خواهد داد.
مگر چند جام جهانی باید شرکت کنیم تا برای حمله کم رو و ترسو نباشیم. انگار برنامه ایران برای زمانی که توپ دست ما بود، فقط و فقط تحویل توپ به حریف بود.
همه به خوبی می دانیم آرژانیتن نیجریه نیست و نخواهد بود. دفاع مطلق در برابر آرژانتین دیر یا زود از هم خواهد پاشید. کسی از تیم ملی انتظار بردن آرژانتین را نداشته و نخواهد داشت. بلکه فقط دوست داریم حالا که تیم ملی در جام جهانی حضور دارد و باید با آرژانتین مدعی دیدار کند، کمی از استرس و ترس خود بکاهد، بلکه بتوانیم معجزه کنیم و آرژانتین را هم متوقف کنیم. آن وقت است که می توانیم به شدت به صعود امیدوار باشیم. نباید آنقدر جام جهانی را برای خودمان بزرگ کنیم که فقط به صعود به آن قانع شویم.
فراموش نکنیم که امشب، شب حیدری و دژاگه هم نبود،؛ وگرنه چه بسا هم اکنون در کنار آرژانتین در صدر جدول قرار می گرفتیم.