طارمی یک مصاحبه کرده گفته بعضیا میخوان قهرمان شدن تو جام ملتها رو راحت جلوه بدن درحالیکه خودشون نتونستن قهرمان بشن. این یک جمله ی کلیه.
اما یه سری اومدن ربطش دادن به برانکو و دارن راجع بهش صحبت می کنن!!!!!!!! فارغ از اینکه مغز آدم سووووووووووووووت میکشه از این برخورد (چون باتوجه به رابطه ی خوب این دو نفر، مخاطب جمله ی طارمی، در واقع هرکس غیر از برانکو می تونه باشه)، اما سوالی که برام پیش میاد اینه که هر روز اکثر افراد تو همین سایت، داریم از مهدی طارمی انتقاد می کنیم و ایراد می گیریم، اما در حقیقت رفتار خودمون نه تنها بهتر نیست، بلکه در برخی موارد خیلی خیلی بدتر هم هست. به جایی رسیدیم که به شعور خودمون توهین می کنیم. خیلی از مسائل رو مصادره به مطلوب می کنیم و خودمون رو از هر عیب و نقصی مبری می دونیم. بزرگترین حقارت یک انسان به نظرم اینه که خودش رو فریب بده و در جهل و نادانی بمونه. شخصیت ما با تک تک رفتارهایی که در جایگاه های مختلف نشون میدیم، شکل می گیره و سنجیده می شه. توی یک سایت ورزشی هم میشه بعنوان شخصیت های مجازی کنار هم زندگی کرد. چرا یک سری مسائل رو رعایت نمی کنیم که اوضاع بهتر بشه؟ تا خودمون شروع به اصلاح خودمون نکنیم، امید به تغییر و بهتر شدن اوضاع داشتن، یک تفکر احمقانه و رویا پردازانه هست. موضوع مهدی طارمی بهانه ای بود واسه نوشتن این چند خط و قصد توهین به هیچکدوم از رفقا رو نداشتم. ولی به نظر می رسه خودمون داریم کنار هم بودن رو برای همدیگه، سخت می کنیم. به نظر شما ما چقدر با مهدی طارمی تفاوت داریم که انقدر راحت بهش حمله می کنیم؟!