اگر ٩٠دقیقه مقابل نیجریه حمله میکردیم و مىباختیم، هیچکدام از این رسانهها ما را به خاطر بازى هجومیمان تحسین نمىکردند
آی اسپورت- پس از شنیدن سوت پایان مسابقه، احتمالاً همهى ما این سؤال در ذهنمان به وجود آمد که باید از این نتیجه خوشحال باشیم یا ناراحت؟ نیمهى پر لیوان مىگوید بله، زیرا براى اولین بار در اولین مسابقه خودمان در جام جهانى نباختیم و هنوز مىتوانیم امیدوار باشیم. اما نیمهی خالى لیوان مىگوید که این همه ترس و واهمه از نیجریه بىمورد بود و ما مىتوانستیم با اندکى خودباورى، پیروز میدان باشیم.
هر دو راست مىگویند. اما بیایید برخلاف همیشه که به نیمهى خالى نگاه کردهایم، تغییر رویه بدهیم و امیدوار باشیم. چرا؟ پاسخ واضح است. مگر نه اینکه براى اولین بار در اولین بازى نباختیم؟ مگر نه اینکه براى اولین بار گل نخوردیم؟ براى اولین بار مىتوانیم تا روز آخر امیدوار باشیم و به رویا پردازىهایى که در این دوره به حداقل رسیده است ادامه دهیم؟ اصلاً چه دلیلى براى ناامیدى، ناراحتى، سرافکندگى و این همه واژهى منفى وجود دارد؟
شاید بگویید انتقادات رسانههاى انگلیسى، فرانسوى، دانمارکى و عربى که بعضی از آنها حتى هیچ نمایندهاى در جام جهانى ندارند و در حسرت موقعیت ما هستند. مطمئن باشید اگر ما ٩٠ دقیقه مقابل نیجریه حمله میکردیم و با اختلاف ٢،٣ گل مىباختیم، هیچکدام از این رسانهها نه تنها ما را به خاطر بازى هجومیمان تحسین نمىکردند بلکه تیممان را زنگ تفریحى براى سایرین مىدانستند. اما الان دیگر همهى تیمها آرزوى همگروه شدن با ما را ندارند و مىدانند براى روبهرو شدن با ما به یکى مثل مسى نیاز دارند و باز کردن این سد محکم، شاید کار پیانیچ و ژکو و دوستان هم نباشد.
پس بیایید براى اولین بار سرمان را بالا بگیریم، امیدوار باشیم و زبان به تمجید از مرد پرتغالى-موزامبیکى بگشاییم که با وضع کنونى فوتبال ما، بهترین سیستم را براى مقابله با حریفان اتخاذ کرد و ما را در جام نگه داشت. بیایید پا را فراتر گذاشته و تا چهارشنبهى آینده مانند همهى این ٣٢ تیم به رؤیاپردازىهاى خود ادامه دهیم. رؤیاهایى که حداقل در این دوره بیش از هر زمانى به واقعیت نزیکاند. شاید چهارشنبهى آینده حماسهاى دیگر در راه باشد.
علی کمانگری
منبع :آی اسپورت
