فینال جام جهانی ۹۴،ضربات پنالتی و آخرین ضربه،پشت توپ چه کسی؟"روبی باجو"حرکت و افسوس...رویای یک ملت از دست رفت ولی میدانید چه افسوسى بیشتر از حسرت جام بر دل دوستداران آبی لاجوردی ماند؟ چرا باجو؟ کاش بازیکن دیگری توپ را به آسمان میزد که فقط حسرت جام را داشتیم نه اینکه غصه غصه خوردن تو را هم بخوریم.آخر مگر میشود کسی اینقدر محبوب و عشق باشد؟ مگر تو چه کردی ؟همه عمر در یک باشگاه بودی؟"نه" پس حتما" سالهای زیادی را در باشگاه بعدی بازی کردی؟"خير" پس لابد هیچ وقت به تیم رقیب نرفتی؟"رفتم"پس مطمئنا" با باشگاهی قهرمان اروپا شدی ؟"هرگز" پس مشخص شد که تیم ملی کشورت را قهرمان جهان کردی؟"پنالتی فینال را خراب کردم" اینجاست که مغز سوال کننده قفل میشود که داستان چیست؟ داستان خاصی نیست فقط باید بپذیریم که خدا برای بعضی آدمها میخواهد،"روبرتو باجو" بدون شک یکی از همین آدمهاست.روزی که از فیورنتینا به يووه آمد،فلورانس یک هفته حالت غیر عادی داشت،در یوونتوس دلبری کرد و توپ طلا را برد که میلان خواهانش شد در میلان مدام مصدوم شد که همه گفتند دیگر تمام شده بعد به بولونيا رفت و باز هم همه را به سکوت و تحسین مجبور کرد و اینبار اینتر به تمنا آمد،در اینتر موفق تر از میلان بود ولی مربی اینتر هم صدا و همسو بامربی تیم ملی و  فدراسیون عملا" و علنا" با بوداى کوچک ما لجبازی کردند و خواستند مجبورش به خداحافظی کنند ولی معشوق مو فرفری چشم کوچولوی ما تسلیم شدنی نبود،تصميمي گرفت که همه انگشت ها در دهان ماند؛"برشا" مفتخر به پذیرایی از خدای محبوبیت شد و چه ها که نکرد با این تیم کوچک و چه گلها و چه پاسهايى  و "پيرلو" چه درسها گرفت از استاد.میدانید چگونه میشود که در سه تیم دشمن که سرشار هستند از بینهایت نفرت و کینه بازی کنی و محبوب هواداران تیفوسی هرسه باشی،پنالتی فینال را خراب کنی و مردم کشورت و مردمان کشورهای دیگر که عاشق تیم کشورت هستند(یکی مثل من)عاشق ترت شوند؟ بنظر من تنها پاسخ برای این همه دل بردن و معشوق میلیون میلیون آدم بودن این است که "روبرتو باجو" باشی و خدا هم عاشقت باشدفقط همین،سرعت نداری قدرت بدنی نداری سرزن نیستی شوت زن نيستى مهم نیست،فدای سرت،تو فقط "روبی" باش موهایت را دم اسبی ببند و دلها را ببر.روزی که سلطان عشق رفت،فقط یک نفر نبود که رفت یک دنیا رفت یک دلخوشی رفت ،آنروز هوادار قرمز و سفید ،بنفش ،بيانکونرى،روسونرى،آبی و اناری،نرآتزورى،آبی و سفید برشا و بالاخره سینه چاکان و عشاق آتزورى در جهان میدانستند که تا دنیا هست و فوتبال، این جای خالی پر نخواهد شد و افسوس که چه خوب میدانستند?