دیشب در حال دادن اس ام اس به برنامه2014.....میثاقی:ژاوی تموم کرد....رفت قطر
دستانم شل میشود...گوشی از دستانم می افتد....دیگر گوشم صدایی نمیشنود....انگار کر شده ام....در صدمی از ثانیه5 سال از نظرم رد میشود....5 سال با یک شماره6
به اتاقم میروم....کشوی لباس ها را باز میکنم....لباسهای ورزشی را میبینم و تنها یک لباس در نظرم جلوه میکند....یک شماره6 چروک و قدیمی....پیراهنی که حتی شماره اش به زور دیده میشود ولی نامش هنوز دست نخورده است..."XAVI"
الان دیگر این پیراهن همه دارایی من است....از موبایل و لپ تاپ و کامپیوتر و همه همه بیشتر دوستش دارم...حالا در نظرم از همیشه نو تر است....پیراهنی که همیشه یک شنبه ها و زنگ های سوم به تن داشتم....لباسی که بر اثر تکل و زمین خوردن ها روی سیمان مدرسه اندکی پاره شده است ولی برای من با ارزش ترین وسیله ی زندگی ام است....امشب صاحب این پیراهن برای همیشه رفت از تیمم....رفت برای ماجراجویی جدید...رفت تا بدانند میتوان با نبودن هم به تیم کمک کرد....و چه مقدار پست و پوشالی اند کسانی که گمان میبرند به خاطر پول رفته....اینان خود را به کوچه علی چپ زده اند....ابرمرد دوست نداشت در پیراهنی غیر از پیراهن بارسا در سطح اول دنیا دیده شود...قطر و آمریکا دو جایی که میتوانست از نظرها دورش کند....رفت در کنار رائول بزرگ....کاپیتان در کنار کاپیتان
پیراهن قدیمی ام را میپوشم....میرم برای دیدن ادامه برنامه تا شاید فرجی شده باشد....شاید ذهن پریشان متوهمان خبرکذایی را گفته باشد...ولی نه...به راستی او میرود....خاطرتم را مرور میکردم....بارسا تیم های رویایی کم نداشته ولی این تیم های رویایی توان بردن جام های متعدد را نداشتن.....وقتی مقایسه این تیم ها را با تیمهای گورادیولا انجام میدیم به یه نکته بارز میرسیم...این تیم ها نه مسی بلکه شبه مسی داشتند،دکو داشتند،پویول جوان داشتند ولی هیچکدوم"ژاوی"نداشتند....قلب و روح در تیم ها بود ولی مغز نه
در خاطراتم هرچه مینگرم یک رد پا است....رد پایی نه چندان بزرگ...نه به بزرگی مسی و مارادونا و پله و رونالدو....رد پایی به اندازه یک شماره6....به اندازه پای یک ابر مرد نه فوق ستاره....خیلی ها ناتوانش میخوانند دریغ از اینکه خود ناتوانند در هجی کردن توانایی هایش....میدانم چه بی اندازه دشمن داری....همه را خوب میدانم ولی برای من اسطوره ای هستی برای تمام تاریخ
بارها گفتم الان هم میگم اگر بهترین تیم دنیا را از ژاوی بگیری ضرر نمیکند ولی اگر ژاوی را از بهترین تیم دنیا بگیری لطمه ای عجیب میبیند....از امشب و برای هرشب و همیشه،شماره6 بارسا در قلب من بازنشست شد....شماره6درقلب من بایگانی شد و تنها یک اسم را روی ان میبینم XAVI HERNANDEZ I CREUS........تا ابد در قلب من جاودانه خواهی ماند
دوست ندارم برای فوتبال گریه کنم....پدرم همیشه میگوید فوتبال ارزش گریه ندارد....ولی چجوری میشه با فوتبال زندگی کرد و برای فوتبال گریه نکرد؟؟؟ چجور میشه عاشق فوتبال بود برایش گریه نکرد؟؟
چندت که برشمردم از ماجرای عشقت........................................اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران "سعدی"
با دو صحبتی از کرایوف تمام میکنم: ژاوی یک کاپیتان حقیقی است. او آهنگ تیمی بارسلونا را تنظیم میکند. چنانچه ژاوی خوب باشد بارسا هم خوب خواهد بود اما روز بد او روز بد بارسا هم خواهد بود.
کرایوف در مراسم2011:کريستيانو رونالدو و ليونل مسي هر دو بازيکنان فوق العادهاي هستند. اما اين که کداميک در سطح بالاتري قرار دارد به اين بستگي دارد که از چه زاويهاي به فوتبال نگاه شود. از نگاهي که من به فوتبال دارم ژاوي بهترين بازيکن جهان است.
و من الله توفیق
