دفعهی قبلی، در حالی که رکابی تنم بود نوشته بودم، به دل دوستان ننشست. ببینیم این بار چه میشه:
چندتا کامنت خیلی اشتباه دارید میذارید که آدم رو به تاسف وامیداره. ۱۶ برد و ۲ تساوی خوبه ولی نه در این مورد؛ وقتی با بهترینای جهان متعفن و لجنزده بازی میکنی حداقل انتظار ازت اینه که برنده باشی. در چنین شرایطی حق یک مساوی هم نداری. وقتی چهار دفاع اصلیت رو با اینکه چهار روز پیش بازی کردن و رو نیمکت جانشینای باکلاسی داری استراحت نمیدی، وقتی اینقدر برد برات مهمه که حاضر نمیشی اسپیناتزولایی که قبل از مصدومیت بهترین لیگ بود در پستش رو حتی پنج دقیقه بازی بدی، وقتی اینقد خایه کردی که از یازده نفرت فقط سه نفر خاصیت تهاجمی دارن که از اون سه نفر هم یکیشون مانژوکیچیه که همه میدونن بیشتر تو کارای دفاعی مفیده تا حمله، محکومی همه بازیها رو ببری. هممممممههههههه. یک مساوی هم قابل قبول نیست.
شارلاتان هر وقت میبره میاد میگه فقط بردن مهمه، وقتی نمبره مثنوی تفت میده. لات کوچههای خلوت میاد تو ایتالیا میگه فقط برد مهمه و در آینده از برندگان فقط صحبت میشه، تو لیگ قهرمانان که میبازه میگه ما بخشی از این اپرای بزرگ بودیم که همه تماشاش کردن.
به خدا بردن تیمای ضعیف ایتالیایی کردیت نمیده به کسی. همین آتالانتا به لیگ اروپا نرسید، لاتزیو دوم شد تو گروهش، میلان حتی صعود نکرد، اینتر و ناپولی هم که تنها مثلا رقیبای الگرین به اون شکل حذف شدن. آنیلی جان نترس، بیرون کن این ابله رو.
قهرمانیاش هم چیزی شبیه قهرمانی لستر بوده، ۳۸ بازی با بردهای ناپلئونی و با جون کندن برنده میشه.
نمیدونم دیگه چی بگم. فقط ایشون داره حال ما رو از فوتبال بهم میزنه.