افلاطون از تمثيل زيبايى در كتاب جمهورى استفاده ميكند كه بحث مُثُل خود را ارايه كند. در اين مثال چندين زندانى رو به روى يك ديوار نشسته اند و چون در زنجيرند، نمى توانند حركت كنند. در پشت سر آنها آتشى روشن است كه از نور اين آتش رفت و آمدهاى انسان ها به صورت سايه روى ديوار نشان داده مى شود و زندانيان تنها مي توانند اين سايه را ببينند. ولى چون نمى توانند پشت سرشان را ببينند و تنها سايه ها را مي بينند، اين سايه را به عنوان واقعيت مى پذيرند، چون واقعيت ديگرى برايشان وجود ندارد.