منچستر یونایتد با سولسشر طوفانی شروع کرده ۱۲ گل در ۳ بازی برای تیمی که تو بعضی پست هاش لنگ میزنه امار بسیار خوبیه.پل پوگبا در این پیروزی ها نقشی کلیدی ایفا کرده با تاثیر مستقیم روی ۸ گل.از همه مهمتر اینکه ترکیب تیم بعد از مدت ها تقریبا ثابت شده و هر بازی خبری از یه تغییر و تحول اساسی نیست.بالاخره مثلث هافبک پوگبا-ماتیچ-هررا که از زمان پیوستن ماتیچ به یونایتد در فصل قبل همه انتظارشو میکشیدن.تشکیل شده و تیم داره به روشی که منچستر بهش معروف بود بازی میکنه.اما سوال اینه که ایا این پیروزی ها تداوم دارن و به عبارتی منچستر در نیم فصل دوم امسال بالاخره بعد از تقریبا ۶ سال به مسیر صحیح برمیگرده و ایا میتونه یه نیم فصل دوم درخشان داشته باشه یا نه؟چیزی که خیلی ها در موردش تردید دارن میزان تاثیر گذاری سولسشر در این نتایجه و خیلی ها با استناد به ساده بودن این سه تیم میگن که یونایتد فقط دچار شوک حاصل از اخراج مورینیو شده و به زودی بادش میخوابه.مسئله ای که این وسط وجود داره اینه که درسته که بازیکنان زیر نظر مورینیو رسما مرده بودن و همه شون داشتن فدای اصرار احمقانه ی مورینیو به سبکش و همینطور بازی دادن فلینی میشدن.ولی چیزی که این وسط دیده نمیشه تغییر نگرش تیمه.منچستر دیگه علاقه ای به دفاع کردن از همون یک گلی که به سختی زده نداره و بعد از زدن گل اول دنبال گل های بعدیه این همون چیزیه که تو یونایتد مدت ها انجام نمیشد ولی حالا داره انجام میشه.منچستر سال قبل به سختی بورنموث رو در الدترافورد با نتیجه ی ۱-۰ شکست داد.از هادرزفیلد در بازی رفت شکست خیلی بدی خورد ودر بازی برگشت به سختی تونست اتوبوس این تیمو تو الدترافورد چپ کنه. امسال هم دوباره جلوی بورنموث به لطف کامبک در دقایق پایانی پیروز شد اونم در حالی که دخیا ۶ بار توپو سیو کرده بود!در دوران مورینیو هر دفعه تیم مقابل اتوبوس پارک میکرد بازیکنان ما دیگه نمیدونستن چه کار کنن و فقط از سر رفع تکلیف با هم دیگه پاسکاری میکردن.ولی الان تک تک حرکات بازیکنان رو به جلو و در جهت گل زدنه.این همه تغییر نگرش شاید بخشیش به خاطر انگیزه ی بالای بازیکنان به خصوص پوگبا باشه ولی اینطور نیست که بگیم مربی نقش هویج رو ایفا میکرده.نمونه ی بارز این تغییر ناگهانی نگرش رئال زیدان بود.مقایسه رئالی که زیر دست زیزو بود با تیم نامتوازن ما شاید خیلی درست نباشه اما فکر کنم همه خوب یادشونه که رئال بنیتز چه قدر بد بود.تیمی که از سیستم ۵-۰-۵ استفاده میکرد تبدیل به تیمی شد بود که تمام اروپا رو برای ۳ سال شخم زد.رئال بنیتز سابقه ی ۱۰ تایی کردن حریف رو داشت همونطور که منچستر خوزه پارسال پیاپی حریفانش رو ۴ تایی میکرد.ولی تو هیچکدومش هواداران و بازیکنان رضایت کامل نداشتن و بالاخره یه جا این نارضایتی رو نشون میدادن.منچستر یونایتد بالاخره به سبک درست رو اورده و داره خوب بازی میکنه.ولی صرف درست بودن سبک تضمین کننده ی نتیجه نیست.منچستر نیاز به یک مدافع مرکزی شش دونگ داره.این تیم تقریبا مثل لیورپول کلوپ تا قبل از ورود فن دایک شده.تو بخش تهاجمی خیلی خوب و قوی ظاهر شده ولی تو بخش دفاعی ضعف داره.مربی هر تاکتیک دفاعی ای هم داشته باشه بدون مدافع سطح بالا زیاد نمیتونه کاری از پیش ببره.بنابراین هم حرف اونایی که میگن "منچستر فعلی یک جرقه ست و به زودی دوباره مثل قبل از سولسشر و دوران خوزه و فن خال و مویس میشه." زیاد درست نیست.هم حرف اونایی که میگن"منچستر فعلی مدعی قهرمانی CL هست و به راحتی PSG رو حذف میکنه." خیلی درست نیست.واقعیت اینه که منچستر فعلی اگر یک مدافع وسط و یک وینگر راست بخره تازه تیمش از نظر قدرت به مدعیان فعلی لیگ برتر انگلیس یعنی تاتنهام و سیتی و لیورپول نزدیک میشه و به سطح اونا میرسه.در این بین البته خرید مدافع مرکزی ضروری تره.اگر این اتفاق نیفته منچستر مثل لیورپول ۲۰۱۶/۱۷ تبدیل به یه مدعی سهمیه میشه که بازیهای خیلی جذاب و زیبایی ارائه میده حالا اینکه ایا مثل اون لیورپول رابین هود میشه یا نه رو نمیدونم.هرچند منچستر پارسال هم خودش یه پا رابین هود برای خودش و تمام تاپ سیکس و همینطور تمام لیگ رو حداقل یک بار برد ولی در این وسط به طرز عجیبی به امثال وست برومویچ وب ایتون میباخت.بنابراین این منچستر رو بدون وینگر راست و مدافع مرکزی درست و حسابی نه میشه از حالا یه تیم شاخ و مدعی درجه یک فرض کرد نه میشه خیلی دست کمش گرفت.