خدمت شما عارضم که شخص بنده ۷ ساله بودم و با تیم ملی ۹۶ خیلی بیشتر عاشق فوتبال شدم تیمی سراسر غیرت و هم دلی که نه رنگی توش مطرح بود نه لوس بازی و بچه بازی و دستمال کشی (برنج و رضاییان و آزمون و ...) نه تنها من بلکه خیلی افراد دیگه مثه من که اغلب پرسپولیسی بودن با تیم ایران جشن میگرفتن و میخندیدن و اشک میریختن ، مهاجم تیم که روزی لباس پرسپولیس رو پوشیده بود با طحال پاره و سرشکسته بازی میکرد و دروازه بان تیم که از قضا اونم بازیکن پرسپولیس بود جلوی ژاپن چند بار مستقیم به تیرک برخورد میکرد و باز بلند میشد میخندید ، بله همه با غیرت زیر یه پرچم میجنگیدند . زمان گذشت و حضور فردی به نام کیروش و کینه بی دلیلش از پرسپولیس فرصت رو به کسایی داد که کوچکترین کارشون اوردن پرچم ترکیه و سردادن شعار خلیج عربی بوده فرصتی ایده آل برای خالی کردن عقده از پرسپولیس ، عقده ای که ریشه در پارانویید داره پارانوییدی که باعث شده فکر کنند همه با این افراد دشمن هستند.
اینک به یه پرسپولیسی بگی وطن فروش خیلی خنده داره آقایانی که وطن فروش نیستین حداقل بازی آخر تیم ملی رو میرفتین ورزشگاه نه که همون تعداد اندک هم پرسپولیسی باشن، حمایت هاتون هم مجازیه و ریشه در نفرت از پرسپولیس داره نه عشق ب ایران چون سابقه کاملا درخشانی در وطن پرستی دارین، در آخر اینکه بیشترین افتخار رو واس همین تیم ملی بازیکن هایی کسب کردن که روزی پیراهن پرسپولیس تنشون بوده و این رابطه ی دو طرفه پرسپولیسا و تیم ملی رو هیچکس نمیتونه از بین ببره نه یکی مثه کیروش و نه اونایی که تا دیروز میگفتن خلیج عربی و حالا شدن عاشق ایران
در آخر اینکه حساب ناراحتی ما از کیروش با تیم ملی کاملا جداست همانطوری که سران این مملکت رو دوست نداریم یه شخص کینه ای که مربی تیم ملی باشه رو هم دوست نداریم و این هیچ ربطی به عشق به ایران نداره چون قطعا اگر بیش از بقیه واس ایران داد نزدیم و نرفتیم ورزشگاه کمتر نرفتیم