طرفداری - درخشانترین دوران زندگی ورزشی پیام صادقیان مدتهاست که سپری شده است. حدود ۹ سال قبل در جام جهانی نوجوانان او کاپیتان تیم ملی بود و یک گل هم در جام جهانی به ثمر رساند و بعدها دورانی درخشان در ذوب آهن و سپس پرسپولیس را گذراند.
صادقیان یکی از بازیکنانی بود که حاشیه مسیر حرکت صعودی و رو به رشدش را تحت تأثیر قرار داد. ناتوانی او در واکنش درست در زمان بحران، باعث شد او بارها اخراج، محروم و تعلیق شود و در دورانی از پرسپولیس رفت که بازیکنی در سن و توانمندیهای او میتوانست سالها بدرخشد و بر قلب هواداران حکمرانی کند.
نگاهی به کارنامه پیام صادقیان پس از خروج از پرسپولیس و دریافت حکم اخراج از سوی برانکو، نشان میدهد صادقیان با وجود تغییر تیمهای متوالی، هرگز نتوانست به روزهای اوج بازگردد. عثمانلی اسپور میتوانست نقطه مناسبی برای تغییر جهت مسیر زندگی او باشد اما بازگشت به ایران و بازی در تیمی که گزینه سقوط است نشان میدهد صادقیان دیگر بازیکن محبوب تیمهای بزرگ نیست.
صادقیان در نفت تهران، صبای قم و ماشین سازی تبریز بازیکنی قابل اتکا برای تیمش نبود. صادقیان در این تیمها را میتوان مردی برای درخششهای لحظهای و فراموشیهای مدام تعریف کرد. به همین دلیل بود که هواداران پرسپولیس هرگز جای خالی او را حس نکردند و دوران موفق او در ذوب آهن، تنها هایلایت های زندگی ورزشی صادقیان باقی ماند.
در ۲۷ سالگی، پیام صادقیان هنوز برای اثبات تواناییهای فنی خود فرصت دارد. او دیگر باید آموخته باشد که توانمندیهای فنی همه چیز نیست و ستاره شدن نیازمند اخلاق و رفتاری حرفهای است. با بهره مندی از تجارب گذشته، پیام صادقیان باید به دور از حاشیه به دنبال احیای خود باشد و نشان دهد چیزی برای او تمام نشده است.
ناکامی در جلب نظر کی روش برای حضور در جام جهانی گرچه برای او شکست دیگری است اما به طور منطقی، صادقیان باید آینده خود را در سطح باشگاهی با دیدی وسیع و تلاشی دوچندان دنبال کند. بازی در تیم علی کریمی انگیزه تازهای برای اوست و میتواند صادقیان را به تدریج به روزهایی بازگرداند که مشتاق دیدن او در زمین بودیم.