سحر بازیار
اختصاصی طرفداری - حب و بغض های فوتبالی مردم اروپا بعد از یورو، خودش را در لیگ قهرمانان بروز می دهد، جایی که هم می خواهی تیم های کشور مورد علاقه ات صعود کنند و قدرتشان را بعد از جام ملت ها در این میدان به رخ بکشند و هم میلی برای صعود رقیب داخلی نداری.
مثل اسپانیا که این اتحاد با درصد کمی اتفاق می افتد و یا جایی مثل آلمان که هواداران تیم هایش به جز رویارویی متقابل، آرزوی موفقیت برای دیگر تیم های کشورشان می کنند. حداقل این رفتار را می توان در نمونه کوچک شده هواداران باشگاه های اروپایی در ایران دید.
بارسایی ها بعد از باخت به بایرن آرزو می کردند که رئالی ها هم ببازند تا کمتر برایشان کری بخوانند و یا بالعکس. در طرف دیگر، شب بازی رئال و دورتموند "هواداران بایرنی" بودند که با وجود اختلافات میان آنها و دورتموند، همگی با پرچم آلمان و لباس ژرمن ها، برای موفقیت زنبورهای وست فالن، این تیم را همراهی و تشویق می کردند.
می توان هوادارن فوتبال را به دو دسته تقسیم کرد: یا طرفدار آلمان هایی و یا دشمن شان! حتی حالا هم که باشگاه های بوندس لیگا موفقیت را به اوج رسانده اند و از زیر سایه لیگ های انگلستان و اسپانیا خارج شده اند، فرقی در رفتار تماشاگران فوتبال احساس نمی کنیم. اما بودند فوتبال دوستانی که چشم هایشان را واقع بینانه و بدون علایق شخصی گشوند و دیدند که نمایندگان این لیگ های به ظاهر پرهیاهو و برتر چطور یکی بعد از دیگری این رقابت را ترک کردند و ژرمن ها ماندند و ژرمن ها.
این برای چهارمین بار بود که جام مسیر خود را به کشور برنده قبل از مشخص شدن قهرمان می دانست. بعد از ایتالیایی ها، بریتانیایی ها و اسپانیایی ها این بار مقصد جام، آلمان بود. آلمانی که بعد از ناکامی های دهه اخیر این بار رنگ احترام اروپا و یا دنیا را بار دیگر به خود می دید.
اینکه هواداران بارسا می گویند به علت دست کم گرفتن این تیم هاست که الان شاهد فینال تمام آلمانی در ومبلی هستیم شاید کمی مغرضانه باشد؛ زیرا مونیخی ها از اعتبار خاصی در این جام برخوردارند هر چند که بعد از قهرمانی 2001 بارها تا پای جام رفتند و دست خالی برگشتند. درست مثل سال قبل که جام را در ورزشگاه خودی و در مقابل چشم هوادارانی که می توانستد در خاک خودشان جشن بگیرند، این جام را تقدیم آبی های لندنی کردند.
و شاید هم درست باشد که بگوییم کمتر کسی فکر می کرد دورتموندی ها تا این مرحله بالا بیایند و خود را در یک قدمی جام ببینند. این را حتی در رفتار هواداران تیم های مقابل می توان دید. جایی که رئالی ها بعد از قرعه کشی مرحله نیمه نهایی به هم تبریک می گفتند که به فینال خواهند رسید اما مورینیویی که از یک سوراخ دو بار گزیده نمیشد، نتیجه را به یورگن کلوپ جوان واگذار کرد؛ تا کمی حرفه ای تر به این مسابقات بتوان نگاه کرد و در میان هواداری ها و کری خواندن ها گم نشد.
حتی خود پلاتینی هم گمان نمی کرد جام را به جای اسپانیا به آلمان خواهد فرستاد!
اسپانیایی ها که سه دوره مسابقات ملی را از ژرمن ها پیش افتادند این بار به دست همین انتقام جویان دستشان از جام کوتاه ماند و شاید این روند نه در رقابت های باشگاهی بلکه در رقابت های ملی نیز تکرار شود.
هواداران آلمان سکوت کردند و آرام نگریستند و با اشک ها و لبخندها این بار بعد از سکوتی چند ساله فریاد می زنند که به احترام آلمان، قهرمان فوتبال اروپا از جای خود بلند شوید و تحسین کنید؛ حتی اگر برایتان جذاب نیستند و یا از آنها نفرت دارید!