وقتی دقیق به این ده سال نگاه میکنیم، هر چی میایم جلو تیم بهتر شده و الان در جایی هستیم که یک «تیم» قوی هستیم. تیمی که در هر پست دو بازیکن خوب داره. تیمی که شخصیت داره، تیمی که هویت داره، تیمی که همه میشناسنش.
تیم ملی ۴۰ ساله قهرمان نشده و اگه همینجوری این موضوع رو تکرار کنیم ۴۰۰ سال دیگه هم قهرمان نمیشیم. کی روش میگه هدفمون نیمه نهاییه ولی این صرفا برای پایین آوردن فشار از روی ملی پوشاست. کف انتظارات از تیم ملی رسیدن به نیمه نهاییه، یعنی تیم اگه به نیمه نهایی نرسه عملکردش «ضعیف» بوده. رسیدن به سکو متوسط رو به بالاست و هدف واقع بینانه قهرمانیه. واقعا این تیم پتانسیل قهرمانی رو داره. تیمهای با امکانات بیشتر از اما هم وجود دارن اما بهتر از ما نیستن. ایران شاید اندازه ژاپن لژیونر نداشته باشه، ما شاید ابرستارهای مثل سون نداشته باشیم، اما یک تیمیم که ثابت کردیم کارمون رو بلدیم. ما کیروش رو داریم.
جام ملتهای آسیا شروع میشه و یک عده شروع به سنگ اندازی میکنن. هیچکدومشون مهم نیستن. نه رستم پور نه راهبر و نه علی کریمی. دشمنای تیم ملی هدفای مشخصی دارن ولی اینقدر تکراریه کارشون که بعیده روی نظر مردم و بازیکنا بتونن اثر بذارن لذا ارزش پرداختن رو ندارن. جای هیچ بهانهای نیست، این تیم باید حداقل به نیمه نهایی برسه و امید به قهرمانی ازش اصلا و ابدا بیجا نیست.
شخص من از تیم ملی قهرمانی رو میخوام.