بازی پنجشنبه شب با ویارئال ،سومین بازی لالیگایی بود که سولاری جوری بازی رو مدیریت کرد که با کمترین اختلاف پیروز بشیم(پیش از این هم بازی مقابل هوئسکا و رایووایکانو با نتیجه یک هیچ و به لطف هزار سلام و صلوات و دست های کورتوا و پاهای کارواخال،پیروز شدیم)
اینجا لسترسیتی نیست که همش با بردهای ناپلئونی بشه نتیجه گرفت،وقتی 2-1 جلوییم باید جوری بازی رو مدیریت کرد که لااقل دو گل از حریف پیش بیفتیم،رئال مثل اتلتیکو دفاعی نیست که بشه روی کلین شیتش حساب کرد و گفت یک هیچ پیروز شدیم خسته نباشید! درسته که برد های خیلی پرگل هم به سبک رئال نمیاد(مثلا 8-2) ولی سبک رئال نرمالش اینه که حداقل 3-1 یا 4-1 توی بازی های معمولی لالیگا بشه پیروز شد.
سولاری میتونست زودتر وینیسیوس رو بیاره توی ترکیب و مودریچ رو تعویض نکنه و ترکیب رو هجومی تر کنه