به قلم محمد فروغی نیا راستی! مگر فوتبال ما كم مربی دارد؟ مربيانی كه به گفته بهترين دروازه بان كنونيی ايران شما حد دستياری و نفر دوم بودن انها هستی. مربيانی كه بردن و قهرمانی تيمشان را كمك خدا و عنايت ائمه و معصومين می دانند و باخت را محصول دستهای پشت پرده و كجی زمين و غش كردن داور و سازمان ليگ. اقاي كيروش جاي تو اينجا نيست . روی اين صندلی مربيان وطنی. بايد بنشينند. مگر نمی دانی ما علامه دهر هستیم. هواخواهان تو همه اجنبی پرستند. ما خودمان فرهنگ غنی ۲۵۰۰ ساله داریم و می توانیم خیلی بهتر از تو باشیم. امثال همان هايی كه بعد از رفت ايويچ براي مربيگری تيم ملی در جام جهاني ٩٨ كتك كاری كردند و به هم سيلی زدند. همان هايي كه بزرگترين دستاوردشان در جام ملتها ٢٠٠٧ تعداد كرنر ها و ضربات ايستگاهي بدست امده بود و هنوز هم می گوبند بدون باخت حذف شده اند و لیاقتشان بود سال ها نیمکت تیم ملی به نامشان باشد. یا به عربستان و امارات می باختند و می گفتند عالی بودیم و حقمان برد بود. اقاي كيروش ما نيازي به شما نداريم از اول هم نداشتيم . ما نيازي به تجهيزات مدرن شما هم براي اماده سازی تيم ملي نداريم. ما به اينكه بازيكنانمان ١١كيلومتر دوندگی داشته باشند هم نيازی نداشتيم و نخواهيم داشت. ما به تپه های داووديه و قسم های ناموسی بين دو نيمه نياز داريم. ما به جنگ و دعوايی مربيان ايرانی بر سر جا و مقام شما نياز داريم. ما به تيم درجه سه بودن اسيا و درجه اخر بودن دنيا نياز داريم. ما نه رئالیم، نه منچستریم و نه پرتغال. ما ایرانیم، ایران.