طرفداری - زمانی که ماسیمو لونگو در دقایق پایانی دیدار برابر اردن در جام ملتهای آسیا، تعویض شد و در حال دست دادن با نیمکت نشینان بود، از چهره او با آن سر بانداژ شده و نگاهی خسته ناگفته پیدا بود که هافبک خوشنام استرالیا از تغییر نتیجه ناامید شده است.
استرالیا پس از قهرمانی ۲۰۱۵ به دنبال شروعی باشکوه بود اما اردن نشان داد که همانند جام ملتهای ۲۰۱۱ حداقل در مرحله گروهی قصد انجام کارهای بزرگ را دارد. استرالیا، تیم تنهای جام بر خلاف دوره گذشته و محاصره شده در میان اعراب کم جانتر از آنی بود که تصور میکردیم.
گرچه اردنیها بخش مهمی از این برد را مدیون عامر شفیع به خصوص سیو آخرین ثانیههای بازی او هستند اما استرالیا با تیم قهرمان دوره گذشته کیلومترها فاصله داشت. خبری از بازی شناور و قهرمانانه نبود و بی برنامگی و اضطراب در نمایش نیمه دوم آنها آشکار بود.
آنها در فاز دفاعی کم فروغ بودند و اگر حریف آنها تیمی در قواره ژاپن، کره جنوبی یا ایران بود گلهای خورده استرالیا روی ضد حملات افزایش مییافت. این بی نظمی در کار تیمی در صحنهای در اواخر وقت بازی که دو بازیکن استرالیا برای تصاحب به سمت توپی بدون مزاحم یورش آوردند مشهود بود.
شکست دادن اردن با تیمی معمولی و کمی خوش شانس هم ممکن بود. شاید اگر استرالیا و اردن باز هم در این تورنمنت با هم روبرو شوند اردن شانس زیادی برای تکرار این نتیجه نداشته باشد اما ضربهای که استرالیا از شکست برابر اردن خورد، از میان رفتن وجهه استرالیا به عنوان تیمی مدعی قهرمانی بود.
تیم گراهام آرنولد با این شکست حذف نشده است و با مدل صعود تیمها از مرحله گروهی آنها راه پیچیدهای برای صعود ندارند اما واضح است که استرالیایی که در بازی با اردن دیدیم نمیتواند رقیبی جدی برای مدعیان قهرمانی باشد. کره جنوبی، ژاپن، ایران و حتی تیمهایی چون ازبکستان و قطر با این استرالیا مهربان نخواهند بود.