کل کل کوچک دو غول گزارشگری ایران اگر تماشاچی ۱۰ میلیونی نداشت، بیش از دو کنایه کوچک میشد. جواد خیابانی که حالا عرصه را حتی تنگ تر از زمان ورودش به صدا سیما میبیند، بار دیگر نشان داد که از فردوسی پور هم میتواند ایرانی تر گزارش کند. اگر چند نکته اطلاعاتی کوچک مثل اشتباهش در مورد ماتیودی و کابای را در نظر نگیریم، واژه به واژه این پیر گزارشگری در بازی فرانسه و سوئیس همانی بود که باید باشد. او به موقع تن صدایش را بالا برد.غبارهای چشمانش را پاک کرد تا ببینید که ستارهها کدامند و لوزرها کدام.
فلش بکهای زیبای او به دروازبانان سابق سوئیس، نسل طلایی فرانسه و یادگار ۹۸ روی نیمکت را تا اینجای جام جهانی از هیچکدام از گزارشهای ۲۰۱۴ ندیدیم. خیابانی اینبار برای صدا سیما دربست نگرفته بود. این بار ایستاده بود روبروی تانک های اطلاعاتی گوگل و بینگ و فهمیده که فلان دروازه و میرغزل روزی روزگاری را در پایتخت سوئیس گذرانده و ما ایرانیها هم روزی سنگربان کشور خنثی دنیا بودیم. حدود ۶۰ سال پیش. جایی که عادل برای شمردن گزینههای روی میزش باید به خیابانی متوسل شود.
ساعت بی عقربه خیابانی خیلی وقت بود که کوک نبود اما این بار فهمید کجا باید سکوت کند و کجا از میشل پلاتینی صحبت کند. او با باهوشی فهمید باید ستارهای برای گزارشش انتخاب کند که او کریم بنزما را رو کرد. کریم هم در نیمه دوم همان چیزی شد که خیابانی میخواست. در مورد تیم ملی سوئیس خیابانی به نکته عجیبی اشاره نکرد. از پنیر سوئیسی گفت که اگر آن را عادل گفته بود تیکه با مزه نام میگرفت اما برای او شاید سوتی باشد. این را هم بگذارید به پای اسطوره سازی بی دلیل ما مردم.
گزارشگر فرانسه و سوئیس جواد خیابانی دیروزها نبود. اهل روزگار شده بود. ورقه را حاشیه نویسی کرده بود و حرفهای ناگفتنی را زد. قصه شنیدنی تعریف کرد. نا گفتنی ها را نزد. گوش شنوا میخواست که احتمالا این بازی او را به پا گرفتن دوباره کمک میکند. خبر تازه داد و گرمای عجیبی به بازی بخشید. چیزی که نسل جدیدهای مانند میثاقی و احمدی از آن عاجز اند. روی هیچکدام از ضّد حملات فرانسه سکوت نکرد. به موقع به دل تاریخ زد و در لحظهای که باید به حال بازگشت. اطلاعات کسب شده را مانند میثاقی با عجله تحویل بیننده نداد. از سالها بند بازی روی اعصاب ملت یاد گرفته بود که در زمان خروج بازیکن از هر دو بازیکن صحبت کند. هر دو را هم میشناخت.
اگر در او خواستی برای بازگشت به دوران طلایه داریاش باشد، باید استقبال کرد. در بازار صدایهای لرزان صدا سیما، شاید نوای او خوش رنگ تر از گزارشهای بریتیش عادل باشد. میتواند ماندنی باشد اگر مانند آخرین گزارشش گوگل را جای اعصاب ما متر کند!