طرفداری - طارمی دیگر آن جوان بوشهری تازه وارد به لیگ نیست. به اندازه کافی در لیگ برتر، لیگ قهرمانان آسیا و در مسابقات مختلف برای تیم ملی بازی کرده و سن و سال او نیز به گونهای نیست که نیاز به آموزش ابتداییترین رفتارهای حرفهای داشته باشد.
واقعیت این است که سطح فرهنگ حرفهای گری در مهدی طارمی هنوز به حد استاندارد نرسیده است. رفتار او پس از گلزنی برابر النصر عربستان را به یاد دارید؟ گرچه شاید دل خیلیها بابت شادی گل تحریک کننده او علیه یک تیم عربستانی خنک شده باشد اما آیا آن رفتار حرفهای بود؟
از آن بازی، زمان زیادی گذشته است. مهدی طارمی در جریان اتفاقی که به محرومیت پرسپولیس از نقل و انتقالات انجامید حتی یک بار هم از هواداران به دلیل نقشی که در این موضوع داشت عذرخواهی نکرد. او هنوز توانایی واکنش درست را ندارد و اگر مشاوری هم داشته باشد قطعاً مشاوره خوبی به او در مورد رفتارهایش نمیدهند.
در مورد شادی پس از گل به یمن در جام ملتهای آسیا، فرض را بر آن میگیریم که طارمی دقیقاً طبق آن چه اعلام کرده به یاد سعید عزت اللهی و بر حسب قول و قرارش با او عدد ۶ را به دوربین نشان داده است. آیا او هرگز به این فکر نکرده که این حرکت سبب تحریک هواداران استقلال میشود و در یک بازی ملی که پای ایران در میان است و نه سرخابیها، عامل شکاف بین هواداران ملی است؟
مهدی طارمی برای رسیدن به تکامل حرفهای صرفاً قرار نیست بازیکن درجه یکی باشد. بخشی از موفقیتهای حرفهای یک ورزشکار، رفتار و منش اوست. مهدی طارمی لبخند را بر لب ما میآورد و امروز میتوانیم از امید او به کسب عنوان آقای گلی صحبت کنیم اما در پس همه موفقیتهای درون میدان، جای خالی رفتار حرفهای و درشان جایگاه او همچنان حس شدنی است.
مهدی طارمی پازلی ناتمام است. پازلی که از طرح کلی آن لذت میبرید اما دلتان نمیخواهد آن را به کسی نشان دهید. قطعات مهم و کلیدی این پازل، شخصیتی هستند که از طارمی انتظار داریم. او نیاز دارد پیش از انجام کارهایش بیشتر فکر کند.