یه مثال میزنم.تو تعطیلات نوروز تو اکثر جاها یه مسابقاتی بین روستاهای هر شهر برگزار میشه.ما با روستای روبه رومون خیلی کل داریم.افتادیم تو یه گروه 5 تیمه.بازی اولو بردیم بازی دوم با اونا بازی داشتیم.اونا تو تربیت بدنی شهرستان کلا اشنا زیاد داشتن و همیشه داور هواشونو داشت.کلا همه همتیمیام میگفتن باید هرجور شده بازی رو ببریم و از این حرفا.منم هرچی میگفتم بابا مهم بالا رفتنه(اینو بگم معمولا ما از بین حدودا 80 روستا حداقل تا 8 تیم میرفتیم سالای قبل).ولی کسی به حرفم گوش نمیداد و همه فقط به فکر برد بودن.اقا بازی شروع شد.یه جا کمک پرچم زد و بازیکنای ما توپو ول کردن اونا زدن تو گل داور وسط میخاست گلو قبول کنه درگیری شدو این وسط یکی از بهترین بازیکنای ما داور میگفت که بهش فش داده هم اخراج شد و هم محروم.بازی یه یه ساعتی مختل موند.هرچی به ملت میگفتم بریم به اینا بگیم گل قبول کنن ولی بازیکنمون محروم نشه نهایت این بازی رو میبازیم ولی اگه اونو از دست بدیم اوضامون خراب میشه.ملت هیچکی قبول نمیکرد.بازی شروع شد گلو قبول نکردنو بازیکن ما هم اخراج شد و هم کلا محروم.بازی نیمه اول تموم شد من هی میگفتم بیخیال برد شیم همون مساوی کافیه.اخرین دقیقه که ما ده نفره بودیم یه کرنر گیرمون اومد همه اومدن جلو تو ضد حمله گل خوردیم و بازی رو باختیم.کلا تیم یه جوری بگا رفت که دوتا بازی بعدی رو باختیم و تو گروه اخر شدیم واسه اولین بار حذف شدیم.
الانم سر بازی ایرانو عراق دقیقا یاد همون بازی میفتم.عراق ببازه چیزی از دست نداده چون مقابل تیم قویتر از خودش باخته و کلی جوونگرایی کرده و از تورنمنتم حذف نمیشه ولی ایران اگه ببازه کلا روحیه تیم نابود میشه.
به نظرم حساس کردن این بازی فقط باخته واسه ایران.تازه اگه بخاد بازی رو ببره کلی انرژی هم از دست میده و در صورت برد یه جورایی تخلیه میشن و انگار به اون موفقیتی که میخاستن رسیدن.
به نظرم بهترین نتیجه واسه ایران یه مساوی با صرفه جویی تو انرژی و ندادن محروم واسه دور بعده