ایران چند روز پیش با ارایه نمایشی خارق العاده مقابل آرژانتین و با ناداوری شکست خورد. ایران در این بازی خوب دفاع می کرد و در ضد حملات غافل گیر کننده بود و این را مدیون کیروش است و هیچ کس نمیتواند این را رد کند.ولی همین ایران با همین آقای کیروش در مرحله مقدماتی کاملا رو مخ بود!شکست مقابل لبنان و بازی های کاملا ضعیف مقابل اکثر تیم ها ناامید کننده بود ما در بازی آخر هم مقابل کره اصلا خوب بازی نکردیم و حتی 3 پاس صحیح پشت سر هم هم نمی توانستیم بدهیم و دفعمان هم نظم قابل قبولی مثل بازی با آرژانتین نداشت و این بدشانسی کره ای ها و خوش شانسی ما روی اشتباه عجیب مدافع آن ها بود که ما را به جام جهانی آورد.
در بازی با نیجریه تساوی خیلی ها را راضی کرد اما ایران نه در دفاع آنچنان خوب بود(که البته از گذشته بهتر شده بود)و نه در پاس های پیاپی دادن و نه در حمله ما فقط در دوران کیروش و یا حتی در دوران فوتبال کشورمان همین یک بازی را عالی بوده ایم و این بیشتر شاید به خاطر انگیزه بازیکنان و با عزم مضاعف بازی کردن آنان باشد تا هرچیز دیگر اما همین یک بازی خوب طوری همه را جو زده کرده که انگار ایران می تواند با این بازی قهرمان جهان شود همه تمام بازی های قبل را فراموش کرده و دل به همین یک بازی بسته اند بازی که به جرات می توان گفت ایران در آن در روز خوب خود و آرژانتین در روز بد خود بود همه طوری درباره کیروش حرف میزنند که انگار او فوتبال ایران را متحول کرده و می گویند دست کم اگر او نماند باید با هر هزینه ای مربی در همین سطح آورد تا این نیمکت نکند که تلف شود!کیروشی که بالاتر از بسیاری از سرمبیان جهان سالانه دو میلیون دلار میگیرد! آی بهتر نسیت که چنین پولی صرف والبال ما شود که حالا ثابت شده په استعدادی در آن نهفته شده که با هوشمندی فدراسیون والیبال بر عکس فدراسیون فوتبال با پروش استعداد ها به این جا رسیده یا حداقل صرف استعدادیابی در فوتبال شود تا در سالیان آینده ما کره را "در قوطی کنیم" و نه آنان؟
این طور نیست؟!
