? "عبداله جعفراف" شاعر باکویی (آران) که در وصف وطن تاریخی خود ایران شعر ارزشمند زیر را با نام وطنیمیز سروده است
با وجود سال ها جدایی خطههای تاریخی باکو، شروان و آران قفقاز از ایران ، عبداله جعفراف از عشق خود و نیاکانش به سرزمین مادریش ایران چنین سخن میگوید:
Biz Azeriik və Azeri iranlıdır .
ما آذری هستیم و آذری ایرانی است .
İKİ YÜZ İL BUNDAN QABAQ
İMZALANDİ MUQAVİLƏ
MƏNLƏ İRAN ARASINDA
DÜŞDÜ BÖYÜK BİR FASİL دویست سال پیش عهدنامه امضا شد و میان من و ایران یک فاصله بزرگ افتاد
İKİ YÜZ İL QAN AĞLADIQ
TƏBRİZ TEHRAN DEYƏ DEYƏ
ÖLDÜ GETDİ ATAM BABAM
İRAN İRAN DEYƏ DEYƏ دویست سال در حسرت تبریز و تهران خون گریستیم و پدر و
پدر بزرگم، در هوای ایران زیستند و درگذشتند İRAN MƏNİM ATAYURDUM
İRAN MƏNİM VƏTƏNİMDİR
ATAM ÖLƏNDƏ DƏ DEDİ
İRAN MƏNİM MƏSKƏNİMDİR ایران ، سرزمین پدری و وطن من است . پدر در لحظة مرگ هم گفت ایران خانه من است
ATAM ÖLƏNDƏ ÇAĞIRDİ
MƏNƏ BİR YADİGAR VERDİ
GÖZƏL BİR İRAN BAYRAĞI
ŞƏRƏFLƏ İFTİXAR VERDİ
پدرم در لحظات مرگ ، صدایم کرد و یادگاری به من سپرد
یک پرچم زیبای ایران بود
پدرم شرف و افتخار به من سپرد
DEDİ BALA BU BAYRAĞI
MƏNƏ DƏ VERMİŞDİ ATAM
İNDİ SƏN SAXLA BAYRAĞI
MƏN GEDİRƏM HAQQA ÇATAM
پدرم گفت : « فرزند ! این پرچم را پدرم به من سپرده بود ، اکنون این را به تو می سپارم ، زیرا هنگام آن رسیده که به حق بپیوندم »
GƏLƏCƏK VAR, BİR GÜN GƏLƏR
BAKİ QOVUŞAR İRANA
MƏNİM SALAMIMI YETİR
TƏBRİZ, TEHRAN XORASANA « روزی فرا خواهد رسید که باکو به ایران خواهد پیوست. اگر آن روز را دیدی ، سلام مرا به تبریز و تهران و خراسان برسان »
GƏRƏK TARİXDƏ DƏFN OLSUN
TÜRKƏMANÇAY YA GÜLÜSTAN
CAN VERƏRKƏN ATAM DEDİ
VƏTƏNİMİZ İRAN İRAN «عهدنامه های گلستان و ترکمانچای باید در تاریخ دفن شود»
پدرم در حالی که واژه های « وطن ... ایران .. ایران » بر لبانش بود ، جان میداد
SONRA İRAN BAYRAĞINI
ÖPDİ YUMULDİ GÖZLƏRİ
ATƏŞ SAÇDİ ÜRƏYİMƏ
ONUN YANIĞLİ SÖZLƏRİ
سپس پدرم پرچم ایران را بوسید . آنگاه چشمانش برای همیشه فرو بست .. در حالی که سخنان سوزناکش ، دلم را شعله ور کرده بود#عبدالله_جعفراف #عبدالله_جعفر_اف
#ایران #آران #ایرانی #آریایی #وطن #باکو#آذربایجان #تالش #آذری #آذری_ایرانی#آذری_ترک_زبان #یاشاسین_ایران ??????