تلخ تر از ناکامی تیم ملی در برابر ژاپن،جوون مرگ شدن یوز های پر آوازه است... تیم ملی که بهمون اجازه رویا پردازی داد!! تا آخرین ثانیه و ضربه طارمی،تا آخرین نفس قبل شوت مسی،تا تصور جام ملت های آسیا توی قلب طهران!!! این چند صفحه،قطعا در تاریخ فوتبال ایران مات نخواهد شد!! اما این تراژدی دردناک وقتی به اوج میرسد که میفهمیم وقت خداحافظی با کاپیتان اشکان و مسعوده، وقت خداحافظی با کریم و حاج صفی، و صندلی خالی روی نیمکت... مشت های گره کرده و لبخند ها و تعصبِ مردی که به هیچ تیمی باج نمیداد!!! و نسل طلایی که در اوج آمادگی،نابود شد نمیدونم کِی و کجا دوباره هم رو میبینیم اما،دیدار به قیامت دوست داشتنی ترین و مظلوم ترین تیم ملی تاریخ...❤?