طرفداری - تیم ملی در سالهای اخیر چه در جام ملتهای آسیا و چه در مقدماتی جام جهانی برابر تیمهای هم قارهای خود که سطحی پایینتر از ایران دارند یا در حال توسعه هستند پیروز بوده است با این حال بازی برابر ژاپن در نیمه نهایی جام ملتهای آسیا ما را در برابر این واقعیت قرار داد که نمیتوانیم به قرار گرفتن خود در صدر تیمهای آسیایی مغرور باشیم.
ایران در حالی ۳ گل از ژاپن دریافت کرد که در هیچ یک از ادوار جام ملتهای آسیا آمار تا این حد از برتری ایران سخن نمیگفت. ژاپن با مالکیت ۲۸ درصدی توپ عربستان را حذف کرده بود، از ترکمنستان ۲ گل خورده بود و به سختی عمان را شکست داده بود و در مقابل ایران بدون گل خورده و مقتدرانه به نیمه نهایی رسید.
با این وجود، آمار همه چیز نیست. به نظر میرسد بازیخوانی مربیان دو تیم در دیدار ایران و ژاپن بیشترین نقش را در رقم خوردن نتیجه بازی ایفا کرده باشد به طوری که ژاپن در شرایطی که از نظر آماری در موقعیت مغلوب و شانس کمتر قرار داشت برابر ایران تیمی متفاوت نشان داد. این بدین معنا است که ایران به خوبی از سوی حریف شرقی خود آنالیز شده بود.
از سوی دیگر کی روش و دستیارانش اگر طرح و نقشهای تاکتیکی برای پیروزی بر ژاپن بر مبنای عملکرد حریف در نظر داشتند به دلیل ضد تاکتیک حریف ناکام شدند. به عبارت دیگر آنها نتوانستند دست حریف را بخوانند. کاری که دقیقاً از سوی موریاسو انجام شد و در نتایج غیر منتظره همیشه ردپای نیمکت و آنالیزورهای تیم برنده مشهود است.
تفاوتهای فوتبالی ایران و ژاپن نشان میدهد چرا آنها به کوپا آمه ریکا دعوت میشوند و ایران شانسی برای حضور در آن ندارد. واکنش گرایی مثبت و آماده سازی ذهنی بازیکنان برای قرار گرفتن در منگنه تفاوت دو تیم بود و ژاپن از این آزمون سربلند بیرون آمد.
ایران گرچه در سالهای اخیر و با کی روش همواره برابر کره جنوبی سربلند بوده اما هیچ یک از هواداران فوتبال در ایران نمیتوانند ادعا کنند تیم ملی ایران بهترین تیم آسیا است حتی اگر ایران مدتها در صدر آسیاییهای رنکینگ فیفا قرار داشته باشد. ایران در بازیهای بزرگ سرنوشتی مثل بازی با ژاپن - از نظر عملکرد فنی و نه نتیجه - پیدا میکند و یا در حالی با ایده نتیجه گرایی، به هدف میرسد که نمیتواند تماشاگران را از نظر سبک بازی راضی کند چنان که نحوه بازی تیم ملی برابر مراکش و اسپانیا در جام جهانی و مقایسه آن با سایر آسیاییها سبب انتقاداتی به تاکتیکهای تیم ملی شد.
با اتکا به فوتبال درگیرانه بر خلاف آن چه در بازی ژاپن و کره جنوبی دیده میشود، ایران در دوره پسا کی روش به شکل نوینی از ارائه فوتبال نیاز دارد. گلهای فریبنده سردار آزمون و مهدی طارمی در برابر تیمهایی چون ویتنام و یمن ارزشمند است اما نسخه شفا بخشی برای پیروزی بر قدرتهای قاره کهن نیست. پیروزی بر اردن، سوریه و عمان دیگر کسی را راضی نمیکند. ایران به تیمی نیاز دارد که با فوتبالی شاداب، کم خطا و دور از جو زدگیهای روانی از پس ژاپن و قدرتهای قدیم و جدید قاره بربیاید.