وقتی که همه بهت فحش میدادند،وقتی که هیچکس قبولت نداشت من بهت ایمان داشتم به خودم میگفتم این پسر یه چیزی درونش هستش. فارق از همه ی این شرارت ها اون یه چیز خوب درون اون روشن هستش. فکر میکردم بزرگ میشی،قهرمان ایتالیا و میلان میشی،جواب همشون رو میدی و اونوقت من بهت افتخار میکردم ولی... همیشه ناامیدم کردی توی بازی های بزرگ تو کوچیک بودی. با گریه هات گریه کردم و توی سختی ها از این سر دنیا پشتت ولی دیگه ثابت کردی ارزش این عشق رو نداری. به قول پراندلی : "هیچوقت نمیفهمی که بالوتلی کی حال خوبی داره کی بده،کی عصبی هستش و کی آروم" من عاشق باجو هستم ،بت من باجو هستش بعد مالدینی ،بوفون،نستا،دلپیرو،توتی،اینزاگی و . و . . ماریو تو تنها امید و ستاره خط حمله ی ما بودی چشم کاپیتان بوفون به تو ولی تو هممون رو ناامید کردی لیاقت بودن توی این لیست رو نداری و نمیخوام هم داشته باشی. در آرامش باش ماریو...