این ها رو داشته باشید:
میلان خیلی قوی تر شده
ناپولی آنچلوتی رو آورده و قوی تر شده
اینتر قویتر شده
آتالنتا قوی تر شده
بعد هیچکدوم تو اروپا هیچ گهی نشدن. تیم چهارم ایتالیا جلوی بتیس و المپیاکوس حذف میشه. ناپولی و اینتر هم به اون شکل. آتالانتا هم که اصلا به لیگ اروپا نرسید.
به شکل واضحی به جز اینتر، ناپولی و یوونتوس هیچ تیمی از ایتالی نمیتونه بین ۱۰ تیم اول لالیگا یا لیگ جزیره قرار بگیره. تازه اینا نمونههای تقویت شدهی تیمهای سال قبلشونن. یوونتوس با ووچینیچ و ماتری هم قهرمان سری آ میشد چون واقعا سری آ قهرمانیش کار سختی نبود. چه بپذیرید جه نپذیرید الهلال و الدحیل از ۸ تیم لیگ ایتالیا قوی ترن. آتالانتا و فیورنتینا و رم در حد سویا و والنسیا نیستن، در حد منچستر یونایتد ضعیف شدهی مورینیو هم نبودن، در حد اورتون هم نبودن (منم یادمه آتالانتا اورتون رو جر داد ولی اون اورتون رو تو لیگ جزیره هم جر میدادنش).
حرفم اینه که آلگری فقط روی نبوغ ستارههاش و بیش از حد ضعیف بودن حریفش اینا دستاوردا رو کسب کرد. شاید برای سال اول فقط بشه بهش کردیت داد. شما مجبور نیستین نظر منو قبول کنین، ولی از نظر من دعای هوادارا بیشتر از تاکتیکای این پدرسگ به درد یوونتوس خورده.
بدیش اینه که دو هفته ی دیگه مانژوکیچ سالم میشه بعد دوباره تراکتوری (تیم نه، وسیلهی زراعت) ایتالیاییا رو با دعا و ثنا میبریم و همه یادشون میره که این تیم در نهایت جلوی تیمی که کوچکترین فشاری روش بذاره هیچ پخی نمیشه. تو ازوپا هر کی از اسم یوونتوس فریب نخورد در آلگری گذاشت. دیگه بسته به نوع ستاره ها نتیجه تفاوت داشت. هیچ استثنایی هم نداره. حتی یه دونه. یانگ بویز و سویا و مونشن گلادباخ و لیون هم نداره. اصلا تو همین ایتالیا: تو ایتالیا همه مربیا خنیثن، همهشون ترسوئن ... فقط اینزاکی و گاسپرینی و دی زربی فقط هجومین که نفر سوم تیم خاصی نداره ولی اون دوتا این سالا آلگری رو از باسن دار زدن. دو تا تیم جلومون حمله کردن و نترسیدن که خیلی اتفاقی همیشه هم جلوی اونا سست بودیم.
آلگری مثل کیروشه ... نسخهی بی کیفیتتر ولی مدرنتر و امروزی تر. اولا رویکردش کاملا واکنشیه، ثانیا فوتبال رو خیلی میفهمه مغز فوتبالی مناسبی داره ولی برای تیمایی مثل منچستر و رئال و یوونتوس نمیتونه نفر اول باشه.