راستش خوشم نمیاد از این پست ها بذارم ولی برای یکبار هم که شده اینجا مطرحش میکنم شاید بتونید کمکم کنید. من همیشه بجز یه مقطعی تو زمان بچگی دوستی نداشتم و کلا از جانب خانواده و فامیل هم طرد شدم جوری که همش سرکوفت به من زدن بجای اینکه کمکم کنن از اون ور هیچ وقت رفیقی هم پیدا نکردم که با مرام باشه و رفاقتش خالصانه باشه و برای مادیات نباشه. یکی با ما ادعای رفاقتش میشد که اونم تو زرد در اومد و دست ما رو تو پوست گرده گذاشت. نمیدونم مشکل از منه یا ملت ایران موجودات عجیب غریب و بی رحمن البته بلا نسبت شما عزیزان. سوالم از شما اینه که واقعا مهم است که آدم رفیقی داشته باشه و یا همین تنها بودن خوبه؟ ببخشید متن زیاد شد.