بقای زمین به بقای خورشید وابسته است. خورشید در آیندهای دور و به عنوان یک ستارهٔ رشته اصلی به عمر خود پایان خواهد داد و خواهد مرد.
این ستاره هلیم را بیشتر در هستهٔ خود میسازد و هیدروژن بیشتری میسوزاند و میزان هیدروژنی که میسوزاند، از هلیمی که میسازد، بیشتر است. این فرایند به تدریج موجب کاهش حجم خورشید خواهد شد و این کاهش حجم اکنون قابلتوجه نیست، اما حدود ۱ میلیارد سال بعد، حجم این ستاره ۱۰ درصد کاهش خواهد یافت. حدود ۱٫۱ میلیارد سال بعد، خورشید ۱۰ درصد درخشانتر از امروز خواهد شد و هر چه بر درخشش آن افزوده شود، برای زمین زیانآور خواهد بود. این افزایش درخشندگی باعث میشود که بخار آب(H۲O) جو زمین از دست برود و هرگز بازنگردد و جو زمین خشکشود.
حدود ۳٫۵ میلیارد سال بعد، خورشید ۴۰ درصد درخشانتر از امروز خواهد شد. این ستاره در آن زمان به اندازهای گرم خواهد شد که اقیانوس های روی سطح زمین به جوش خواهد آمد و بخار آب نیز از دست خواهد رفت؛ یخها ذوب خواهند شد و زمین به سیارهای گرم خشک مانند ناهید تبدیل خواهد شد و دیگر زندگی بر روی زمین ممکن نخواهد بود.
حدود ۵ میلیارد سال بعد، هستهٔ خورشید از هیدروژن تهی خواهد شد و تنها هلیم ناپایدار در هسته باقی خواهد ماند. سرانجام هسته داغتر و چگالتر خواهد شد و خورشید تا جایی بزرگ میشود که تبدیل به یک غول سرخ شود. این غول سرخ مدارهای تیر و ناهید وً زمین را در بر خواهد گرفت. در این زمان، گرما و فشار خورشید به اندازهای خواهد رسید که مرحلهٔ دوم همجوشی هستهای را امکانپذیر خواهد کرد و هلیم برای تشکیل کربن خواهد سوخت. این مرحله حدود ۱۰۰ میلیون سال به طول میانجامد و سرانجام پوستهٔ ناپایدار هلیم، خورشید را منفجر خواهد کرد. سپس لایههای بیرونی خورشید از میان خواهد رفت و فقط یک هستهٔ کربنی از آن باقی خواهد ماند که یک کوتولهٔ سفید است.
▫️آخرین نور:
نور خورشید در طول هشت دقیقه به زمین میرسد و تا وقتی که نور آن به زمین نرسد، زمین متوجه نابودی خورشید نمیشود و پس از این شت دقیقه و آخرین نور زمین متوجه مرگ خورشید میشود و سرانجام نابودی خورشید موجب نابودی همه چیز در منظومهٔ شمسی خواهد شد...!