سلام دوستان عزیزم. امشب وقتی نشستم پای دیدن مسابقه فوتبال بین تیم دسته دومی نیوپورت کانتی که با احتساب لیگ برتر و چمپیونشیپ تیم دسته چهارمی محسوب میشه با تیم منچسترسیتی، یک حسرت عمیق درونم رو گرفت. چون این تیم دسته چهارمی کلی هوادار داشت که آمده بودن استادیوم نه برای تشویق منچسترسیتی، بلکه برای تشویق تیمی که حتی شانس پیروزی هم نداشت. اما آمده بودن. هوادران این تیم ها نمیدونم چجوری اما یاد گرفتن فقط هوادار تیم باشن حتی اگر جام نبره. اونها هوادار تیم هستن نه هوادار جام.
اما اینکه چرا فرهنگ آماده خوری در ایران انقدر نهادینه شده؟ در ورزش نمونه بارزش که برای همه ما مشهود هست زیاده. من شیرازی هستم. خودم طرفدار شدید فجر سپاسی هستم، اما توی همین شهر خودم زمانی که استقلال و پرسپولیس میامدن شیراز، کل استادیوم طرفدار تیم تهرانی بودن. واقعا اسمشو من میذارم آماده خوری. یعنی اینکه طرفدار تیمی بشم که میبره و جام میاره و پای تیمی که جام نداره و به سختی میبره نباشم و نمانم. حسرت داره که توی ایران فقط تیم های محدودی داریم مثل تراکتورسازی، نساجی، سپاهان، ملوان و چند تیم دیگر که طرفدار تیمشون هستن حتی اگر جام نبره. چرا توی ایران تیم های دسته اول و دومی نباید هوادرار داشته باشن؟ چرا؟ تیم دسته چهارمی انگلیس کلی هوادار پیر و جوان داره که بخاطر جام هوادارش نشدن. اما دوستش دارن. اما در عوضش ما میگیم مرگ خوبه اما برای همسایه. این نشد رسم هواداری. تیم فجر سپاسی و برق شیراز و خیلی تیم های دیگه بخاطر همین هوادرانی که یک روز هستن و یک روز نیستن خیلی لطمه خوردن. همین استقلال و پرسپولیس. تا وقنی میبرن هوادار باهاشون هست و استادیوم شلوغ. همین که تیم افت کرد هوادار پشت تیم رو خالی میکنه. یکم تفکرمون رو عوض کنیم. راه دوری نمیره.