طرفداری- میلان در برگامو پیروزی بزرگی را جشن گرفت؛ این تیم با نتیجه 3-1 از سد آتالانتا گذشت تا پس از 7 بازی ناکامی مقابل آتالانتا، سرانجام روسونری به سه امتیاز شیرین برسد. نقش کریستوف پیونتک در رسیدن به این مهم، غیرقابل انکار است.
پس از این دیدار جنارو گتوزو در مصاحبه ای با اسکای اسپورت ایتالیا گفت:
به نظرم راز موفقیت فعلی ما در عملکرد مهاجمان است؛ وینگرها به خوبی به خط دفاع زیر فشار آتالانتا کمک کردند؛ تیم اراده خود را وقتی تحت فشار بود نشان داد؛ سعی کردیم در جهت مخالف آتالانتا را تحت فشار قرار دهیم و مالکیت توپ را تصاحب کنیم. باید به همین شکل به راهمان ادامه بدهیم. این میلان حالا از بازی خود لذت می برد. بازیکنان کاملا مشتاق هستند و از کنار هم بودن و تمرین کردن، لذت می برند. باید این ویژگی را در تیم حفظ کنیم.
میلان مملو از بازیکنان با کیفیت است اما باید این کیفیت را در راستای کار گروهی و موفقیت تیم به کار ببریم. پیونتک و پاکتا باید از عملکردشان در این مدت خوشحال باشند اما اگر آنها خوب کار می کنند به خاطر کمک سایر بازیکنان نیز هست؛ قطعا خودشان هم این موضوع را درک می کنند. کل تیم عملکرد خوبی دارد و باید مطمئن شویم این ذهنیت را از دست ندهیم.
بسیار خوش شانس بودیم که در فاصله 20 ثانیه تا پایان نیمه اول در آخرین ضربه، گل او را زدیم وگرنه در نیمه دوم مقابل این آتالانتا، کار به مراتب دشوارتری در انتظارمان بود. پیونتک برای گلزنی زندگی می کند اما در جابجایی ها و حرکاتش نیز عالی است. این کیفیت را در جنوا هم از او دیده بودیم.
میلان در 7 بازی اخیر خارج از خانه اش شکست ناپذیر بوده و چنین چیزی از سال 2013 برای آنها بی سابقه است. ضمنا هاکان چالهان اوعلو پس از زدن 60 شوت در این فصل، اولین گل خود را جشن گرفت. گتوزو افزود:
همه اینها به لطف نظم، اراده و فداکاری است؛ در حال حاضر سخت است که ما را با این انگیزه، شکست بدهید. حالا میلانی متفاوت را شاهد هستیم؛ هاکان در دو بازی اخیر نشان داد که درحال پیشرفت بوده و به کیفیت اصلی خود نزدیک شده است. راز پیشرفت هاکان در همان راز پیشرفت کل تیم است؛ همه در تمرینات با انگیزه ظاهر می شوند. حالا بسیار هماهنگ هستیم و وظیفه من حفظ این فرم و گرفتن بهترین بازی از هر بازیکن است.
وقتی بازیکن بودم از خودم خواسته زیادی داشتم و کسی بودم که شخصا خودم را تنبیه می کردم. طی چند ماه اخیر یاد گرفته ام که بیشتر به حرف اطرافیان خود گوش بدهم؛ حالا بیشتر صحبت های بازیکنان و مدیران را می شنوم و درس می گیرم. در سال های ابتدایی مربیگری ام هنوز مثل دوران بازی ام فکر می کردم اما حالا آن گتوزو تغییر کرده و احساس درونى ام عوض شده است. البته که هنوز به تجربیاتم به عنوان یک بازیکن اهمیت می دهم.
چیزی که درونم تغییر نکرده، عدم اعتماد به بازیکنان است. من نمی توانم به بازیکنان خود اعتماد کنم. به همه می گویم که به بازیکن نباید اعتماد کرد. اعتماد کردن به بازیکن، هزینه زیادی دارد. اگر یک بازیکن شروع به اشتباه کند، آنوقت کل تیم دوباره دچار مشکل می شود.