در رنکینگ شادترین مردم دنیا ایرانی ها در رده 106 دنیا هستند و وضعیت جالبی ندارند. آیا این موضوع ارتباطی با گرایش ایرانی ها به سمت موسیقی های غمگین دارد؟!. بدون شک بی ارتباط نیست. با نگاهی گذرا به محبوب ترین آثار تاریخ موسیقی ایران متوجه می شویم بخش زیادی از آنها تم غمگین دارند.
مورخان موسیقی معتقدند پس از حوادث 28 مرداد 1332 نوعی یاس و سرخوردگی در جامعه ایران به وجود آمد و موجب گرایش بیشتر ایرانی ها به موسیقی غمگین شد. بنان خواننده محبوب ایرانی ها در آن دهه ها با صدایی حزین در اوج محبوبیت قرار داشت. آثار برجسته او مثل "الهه ناز" و یا حتی موسیقی بهاری "تا بهار دلنشین" به شدت حزن آلود هستند.
و یا کریم فکور در دهه 40 یکی از شادترین شعر های خود را سرود. ترانه ای به نام "اوج آسمانها". اما مهندس همایون خرم با توجه به ذائقه مردم ایران یکی از غمگین ترین ملودی های تاریخ موسیقی ایران را روی این ترانه شاد و سرخوش گذاشت و پروین آن را خواند و تبدیل به یکی از محبوب ترین تصنیف های ایرانی شد!.
بخش بزرگی از هیت ترین آثار خوانندگانی مثل ابی، داریوش، عارف، ستار، معین و... آثار غمگین آنها هستند. از اواخر دهه 70 و بازگشت موسیقی پاپ به فضای موسیقی داخل ایران باز بیشتر آثار پرمخاطب خوانندگان جوان غم نامه هستند. این آثار غمگین را در آثار محسن چاوشی، محسن یگانه، رضا صادقی، مرتضی پاشایی، مهدی مقدم و... می توان شنید.
و باز به همان سوال نخست برمی گردیم. چرا ایرانی ها تمایل بیشتری به موسیقی غمگین دارند؟!.