طرفداری- ناتان آکه، ملی پوش هلندی بورنموث، اعتقاد دارد با سپری کردن روزهایی سخت به بلوغ بیشتری رسیده است.

به نقل از میرر، آکه در آکادمی چلسی نامی برای خود دست و پا کرد ولی نتوانست در تیم اصلی این باشگاه به صورت مستمر فرصت نشان دادن توانایی‌هایش را به دست بیاورد، تا در نهایت راهی بورنموث شود. آکه که در جریان شکست فصل گذشته بورنموث مقابل منچسترسیتی نمایش ضعیفی داشت و شاهد باخت ۲-۱ تیمش در پی گل دقیقه ۷+۹۰ استرلینگ بود، در آستانه میزبانی دوباره از سیتیزن‌ها توضیح می‌دهد:

بازی بدی را پشت سر گذاشتم. همیشه انتظارات بالایی از خودم دارم. وقتی به خانه برگشتم، همسرم و خانواده‌اش آنجا حضور داشتند ولی نتوانستم خیلی حرف بزنم. نمی‌خواستم تمام طول هفته را از خانه بیرون بروم چون نمی‌خواستم دیده شوم! تنها در خانه ماندم و کاری نکردم. پس از آن و به ویژه امسال به خودم گفتم که باید تغییر کنم. نمی‌شود این گونه زندگی کرد. سرمربی به من گفت: «اگر خیلی روی این قضیه حساس شوی، این حس همراهت می‌ماند و شاید باز اشتباه مشابهی را مرتکب شوی.» 

جان تری، داوید لوئیز و پائولو فریرا افراد تاثیر گذاری روی من بودند. آن‌ها شاهد رسیدن بازیکنان به تیم اصلی و سپس ناپدید شدن‌شان بودند چون آن‌ بازیکنان فکر می‌کردند دیگر کار تمام شده است. پس این افراد تلاش می‌کردند تا جوانان دست از سختکوشی نکشند و بازیکن بهتری شوند. وقتی ۱۷ ساله باشی، به حرف بازیکنانی که به اوج رسیده است، گوش می‌دهی. آن‌ها سابقه قهرمانی داشتند. 

آکه حس می‌کند اگر به جایگاه کنونی رسیده به خاطر این است که از تلاش بیش از حد برای اثبات کردن خودش در استمفوردبریج دست کشیده است.

حالا هنگام فرا رسیدن بازی‌ها آرامش بیشتری دارم. سال گذشته بیشتر بر این گذشت تا به همه اثبات کنم که می‌توانم خوب کار کنم. این که می‌توانم بهتر شوم و بازی کنم. امسال کمی بالغ‌تر شده‌ام. همچنین در تلاش هستم تا قدرت رهبری را هم به بازی خودم اضافه کنم؛ به ویژه طی چند بازی گذشته در این جهت تلاش کرده‌ام.

وقتی از چلسی جدا شدم، خیلی‌ها از من سوال می‌کردند. آن‌ها می‌خواستند دلیل جدایی مرا بدانند اما دلیل اصلی برای من، بازی کردن و ارتقای سطح بازی‌ام بود. بدیهی است که هر بازیکنی می‌خواهد توانایی‌هایش را نشان دهد. هنوز از خیلی جوانب باید بهتر شوم ولی احساس می‌کنم در فصل جاری بازیکن بالغ‌تری شده‌ام. 

در ۱۶ سالگی و زیر نظر (رافائل) بنیتس برای تیم اصلی چلسی بازی کردم و با خودم گفتم: «چرا همه از موانع پیش رو حرف می‌زنند؟ همه چیز که رو به جلو است». فصل بعد که بنیتس جدا شد، به این فکر رسیدم که: «این فصل، فصل من است». سپس ژوزه مورینیو وارد شد و من حتی بدون تمرین کردن، به تیم دوم فرستاده شدم. این یکی از سخت‌ترین لحظات از نظر روحی-روانی را برای من رقم زد. کاملا به هم ریختم چون بدون پشت سر گذاشتن تمرینی، به تیم رزرو فرستاده شدم. آن‌ها از جدایی قرضی و ماندن در تیم رزرو صحبت می‌کردند. ماندم و در اولین هفته باید خودم را بازیابی می‌کردم چون در شرایط خیلی سختی قرار گرفته بودم. 

همه چیز خوب پیش می‌رفت. چند بازی انجام دادم و بهترین بازیکن جوان سال باشگاه انتخاب شدم و سپس باز هم در تیم رزرو حضور داشتم. شرایط سختی بود و به نظرم مرا خیلی قوی‌تر کرد. رشته افکارم را تغییر دادم و شش ماه بعد، دوباره به تیم اصلی فرا خوانده شدم.