من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه صد بار تورا گفتم کم خور دو سه پیمانه در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم هریک بتر از دیگر شوریده و دیوانه جانا بخرابات آی تا لذّت جان بینی جانرا چه خوشی باشد بی صحبت جانانه هرگوشه یکی مستی دستی زده بر دستی زان ساقی سرمستی با ساغر شاهانه ای لولی بربط زن تو مست تری یا من ای پیش تو چو مستی افسون من افسانه تو وقف خراباتی خرجت می و دخلت می زین دخل به هشیاران مسپار یکی دانه از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه چون کشتی بی لنگر کژ میشد و مژ میشد وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه گفتم ز کجائی تو تسخر زد و گفتا من نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه نیمی ز آب و گل نیمیم ز جان و دل نیمیم لب دریا نیمی همه دُردانه گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه من بی سر و دستارم در خانۀ خمّارم یک سینه سخن دارم زان شرح دهم یا نه شمس الحق تبریزی از فتنه چه پرهیزی اکنون که در افکندی صد فتنه فتانه