تنها پس از ۳ روز بارسلونا باز هم نیمکت رئال را سست کرد تا پرز بیش از پیش به فکر خرید بازیکن و شاید مربی جدید باشد. تیم آنجلوتی بدون رونالدو هم پیروز ال کلاسیکو بود. اما این بار یک بازیکن وجود داشت که آنجلوتی با او روبرو نشده بود. ایوان راکیتیچ! هر چند که در بازی رفت لالیگا آرتور به عنوان بال چپ بازی می‌کرد اما این بار به هافبک دفاعی بارسلونا تبدیل شده بود تا راکیتیچ بتواند سمت راست دفاعی تیم خود را تقویت کند. اگر در بازی‌های کوپا والورده، سمدو را مامور تقابل‌های یک به یک با وینیسیوس کرده بود اما این بار در ضد حملات رئال ۳ بازیکن (راکیتیچ، روبرتو و پیکه) بازیکن برزیلی را احاطه می‌کردند. اما چرا حضور راکیتیچ در کانال راست بارسلونا از لحاظ هجومی نیز مفید بود؟ سولاری، کروس و مودریچ را در هنگام پرس و حمله به جلو می‌فرستاد. این نکته‌ای است که در زمان حضور زیدان در سانتیاگو نمی‌دیدیم. پس در فاز دفاعی کاسمیرو همزمان دو بازیکن را کنار خود و پشت خط پرس رئال می‌دید؛ مسی و دمبله. با حرکات بدون توپ مسی فضای زیادی در half-space ها برای بازیکنان بارسلونا بوجود می‌آمد تا در ۱۵ دقیقه‌ی دوم بازی، راکیتیچ دروازه‌ی رئال را باز کند. حال این سوال پیش می‌آید که چه فرقی در این گل راکیتیچ با گل به خودی واران در کوپا وجود دارد؟