سخن تلخی است و شاید هم اشتباه!که لئو مسی بزرگ مرد فوتبال جهان که اکثر رکوردهای باشگاهی دنیا را جابجا کرده،حال کمی افت کند یا بعد از استارت های انفجاری،نفس نفس بزند و کمی خسته شود.برای نگارنده او فوق ستاره ای بی بدیل بوده است و می باشد و حاوی خاطرات فراوان از بازیهای زیبای او.
اگر به بازی مسی در دو تقابل بارسا با رئال توجه کنید متوجه می شوید که بازی بدون توپ او بیشتر شده است.او حالا کمتر می دود کمتر استارت انفجاری می زند و بیشتر بازیخوانی می کند و فضا ها و نیم فضاها را برای دمبله و سوارز مهیا می کند و یا با پاس های عمقی فوق العاده اش جوردی آلبا را راه میندازد.
این نکته حائز اهمیت است که حالا مسی کمتر در جریان یک مسابقه، پرفشار بازی کند.با توجه به حضور دمبله و استارت های خوبش،مسی با هوش بازیخوانی و درک خوب فضاها و نیم فضا ها، دیگر بازیکنان تیمش را در موقعیت مناسب گلزنی قرار دهد.این پرفشار بازی نکردن مسی باعث می شود تا او انرژی خود را در تمام مدت یک بازی مخصوصا بازیهای حساس و مهم تقسیم کرده و برای لحظات پایانی بازی هم ذخیره کند و آنجا هم با نبوغ گلزنی خود کار را تمام کند.
بله شاید نقش فعلی مسی به بازیکنی می ماند که حواسها در زمین به اوست و با هوش تاکتیکی خود یا توصیه سرمربی به عنوان یک بازیکن موقعیت ساز محسوب گردد.
با این حال مسی همچنان برای بارسا یک نعمت بزرگ است،اگر هم در یک بازی کم فروغ ظاهر شود باز هم تاثیرگذاری خود را دارد،او برای دیگران فضا سازی می کند.