بیشتر از اینکه از باخت رئال خوشحال بشم از برد آژاکس خوشحال شدم , حتی بیشتر از برد بارسا مقابل رئال. واقعا خیلی دوس دارم اون غول های قدیمی فوتبال اروپا دوباره بیدار بشن. دلم واسه میلان و اینتر , همین آژاکس و فاینورد , اون منچستر بزرگ و آرسنال , زسکا و زنیت با اون یقه گیری هاشون تنگ شده. دیشب از بازی آژاکس خیلی لذت بردم و بهم چسبید. به یاد جام باشگاه های اروپا , به یاد سیدورف , داویدس , برگمپ , نستا , زانتی , گیگز , کین , اینزاگی و بقیه . به یاد روزایی که فوتبال فقط رونالدو و مسی نبود.
مهم نیست دیشب رئال بد بازی کرد یا آژاکس خوب , مهم دیدن یه بازی خوب از یه سری جوون بود. چیزی که هست و چراشو نمیدونم اینه که یه جورایی دوس دارم آژاکس اینبار جام قهرمانان رو ببره با همین جووناش. شاید یه تلنگری باشه واسه تیمایی که به کما رفتن.