طرفداری- روبرت لواندوفسکی فاش کرده است که در سنین پایین، به تیری آنری به چشم یک الگو برای خود نگاه می‌کرده است.

به گزارش FFT، لواندوفسکی که با به ثمر رساندن ۱۹۵ گل در رقابت‌های بوندس لیگا خودش را به عنوان یکی از فرصت طلب‌ترین مهاجمان اروپا مطرح کرده است، تحت تاثیر مهاجم آرسنال قرار گرفته است.

در سنین رشد، رویایم این بود که در ورزشگاه‌های بزرگ ۸۰ هزار نفری بازی کنم ولی زمانی که کم سن و سال بودم، در لهستان هیچ بازیکن درجه یکی نداشتیم. می‌دانستم که نمی‌توانم تنها به کشور خودم فکر کنم و باید فکرم فراتر از آن باشد. به بهترین بازیکن جهان نگاه کردم و گفتم: «چرا بازیکنی از لهستان نتواند یکی از بهترین‌ها در دنیا باشد؟» یادم می‌آید در زمان حضور روبرتو باجو در جام جهانی ۱۹۹۴، شش ساله بودم. در سنین ۱۰ تا ۱۴ سالگی، از دید من الساندرو دلپیرو بهترین بازیکن بود.

سپس تیری آنری الگوی من بود. او شگفت انگیز بود. تنها گل‌هایی که می‌زد خاص نبودند، بلکه کاری که برای تیمش انجام می‌داد هم همین طور بود. یادم هست که چگونه در شرایط مختلف برای آرسنال گلزنی می‌کرد. او می‌توانست از گوشه سم چپ زمین با پای راست گلزنی کند. این کار برایش خیلی آسان بود. من هم می‌خواستم گل‌های زیادی بزنم و می‌توانستم از او یاد بگیرم. می‌خواستم به بازیکنی از آن جنس تبدیل شوم ولی روبرت لواندوفسکی باشم. می‌توانستم جوانبی از بازی یکی-دو بازیکن را اخذ کنم و مثل الگوی خودم باشم. یادم می‌آید پس از دیدار با آنری با خودم گفتم: «وای! الگوی دوران کودکی خودم را دیدم». حالا پیراهن مرا می‌خواهد و با خودم فکر می‌کنم: «حیرت آور است». باور دارم رویاها محقق می‌شوند. 

 چهارشنبه آینده و در دیدار برگشت از مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا، لواندوفسکی و یاران در آلیانتس آرنا از لیورپول میزبانی خواهند کرد. مهاجم تیم ملی لهستان هنوز هم تمرینات سختی که در دورتموند زیر نظر یورگن کلوپ سپری کرد را به یاد دارد. 

در دو سال ابتدایی حضورم در دورتموند، قدرت تمام کنندگی‌ام مثل الان نبود. پس از پایان هر جلسه تمرینی، در زمین می‌ماندم تا شوتزنی با پای چپ و راست و همچنین نظم داشتن در زمین بازی را تمرین کنم. تکرار کردن حرکات اهمیت زیادی داشت. اهمیتی نداشت چه تمرینی با تیم انجام داده‌ام؛ می‌دانستم باید پس از تمرین تیمی، شخصا تمرین کنم. گاهی این کار را بدون یک دروازه‌بان انجام می‌دادم چون یا آن‌ها خسته بودند و یا وقت تمرین با من را نداشتند؛ چون من دو ساعت اضافی تمرین می‌کردم.

یادم می‌آید شش ماه اول در دورتموند، تمرین کردن زیر نظر یورگن کلوپ خیلی سخت بود. خیلی جوان بودم و می‌خواستم در هر جلسه تمرینی به همه نشان بدهم که ۱۱۰ درصد توانم را می‌گذارم. پس از دو-سه ماه خیلی خسته بودم و نمی‌توانستم تمامی مهارت‌هایم را نشان بدهم. تمرینات برای من خیلی سخت بودند و نیاز داشتم سه ماه تمرین سبک را در پیش بگیرم تا به فرم برگردم. حالا که به آن دوران فکر می‌کنم، می‌بینم چیزهای زیادی از آن یاد گرفتم. پس از گذشت چند ماه، بدنم آماده بود تا تلاش بیشتری به خرج بدهد. حوالی نوامبر گل‌های زیادی به ثمر رساندم و هم تیمی‌هایم گفتند: «روبرت برگشته است». آنجا بود که می‌دانستم می‌توانم تمامی مهارت‌هایم را نشان بدهم.