فوتبال ایران دیدنی ست ، جذاب است ، لحظه های بامزه ای دارد ، آدم های قابل توجه ای دارد . هوادار دارد ، کل کل و کری و تنش دارد . اما فقط همین ش . عقب تر که می آییم شوکه می شویم . 

باشگاه ها ، کدام یک را به جرات می توان نام برد که مدیریتی خصوصی دارند ؟ هر کدام به شکلی ، مستقیم یا غیر مستقیم وابسته با ارگانی یا سازمانی یا وزارت خانه ای هستند . نفت ، فولاد ، پتروشیمی ، خانه ی ثروت ملی ( بیت المال ) ، ... جیب پر و پیمان و آقا بالاسریِ باشگاه ها را شکل می دهند . هیئت های مدیره ی همه ی باشگاه ها ، حداقل از یکی دو شخص حقوقی یا حقیقی وابسته به حکومت یا سازمان های دولتی بهره می برد . زمین های فوتبال در انحصار یا مالکیت دولت است . هر ماه یکی دو نفر به دلیل اینکه دارای حکم بازنشستگی ست یا چند شغله ست جابجا می شوند . ( اگر مدیریت ها خصوصی باشد دیگر مصوبه مجلس درباره چند شغله ها یا بازنشستگان فقط به اماکن دولتی مربوط می شود نه باشگاه ها یا فدراسیون که ادعای خصوصی بودن و مستقل بودن دارند . ) . برای باشگاه ها سقف قرارداد می گذارند ، اداره دارایی و مالیات رابطه ش با باشگاه ها و بازیکنان مثل تام و جری می شود . نه دارایی زورش می رسد مالیات بگیرد و نه باشگاه قدرت و اجازه ی پرداخت دارد . جالب اینکه هوادار هم فقط کری می خواند ، کل می زند و فک ، فحش می دهد و از جور زمانه و حکومت نسبت به تیمش یا باشگاهش می نالد . استقلالی که باشی پرسپولیس می شود حکومتی ، پرسپولیسی که باشی تراکتور می شود رانت خوار ، سپاهانی می شود مافیا ، استقلال سوگلی ، و این شعارها بارها و بارها تکرار می شود بی آنکه بفهمیم بر سر گوری ضجه می زنیم که خالی از میت است . اقتصاد دولتی مثل هشت پا همه ی فوتبال ما را قبضه کرده . استقلالی ها از کیفیت پخش تصویر بازی هاشان می نالند و پرسپولیسی ها از وضع داوری . یادشان می رود که دوربین ها متعلق به سازمان دولتی و حکومتی صدا و سیماست که در ورزشگاه دولتی آزادی برای ضبط بازی های تیم های متعلق به دولت ( که شامل همه تیم ها و باشگاه ها می شود ) تعیین شده . یادشان می رود که داورها را کمیته ای تعیین می کند که زیرمجموعه ی فدراسیون دولتی هستند . چرا استقلال یا پرسپولیس یا تراکتور یا سپاهان یا هر باشگاه دیگری دست به جیب نمی شود تا برای خود چندتایی دوربین فول اچ دی یا فور کی تهیه کند و نیروی متخصص و ماهر فیلمبردار ورزشی و کارگردان و سوئیچ من حرفه ای استخدام کنند تا از شر سازمان عریض و طویل تلویزیون خلاص شوند و این بحث ها پیش نیاید . نه ، امکانش نیست . چون باشگاه ها خصوصی نیستند .چون قانونی به شکل استاندارد و اصولی در بین جمع قوانین ما درباره ی خصوصی سازی نیست . چون اینجا قرار گرفته اند تا بهره ی بیشتری از فوتبال ببرند بی آنکه سودی متقابل داشته باشند . سفره ای پهن شده تا جمعی منتفع باشند و باقی هم بر سرشان بزنند ، اینجا بازار پول و سرمایه ست . هدایتی ، زنجانی ، برادران انصاری ، .... دل سوختگان فوتبال هستند ؟ چه ساده لوحانه ! روابط ناسالم و رانت هایی که یک سرش درون حکومت نهفته . مجامع ناسالمی که در دل نفت و فولاد و مخازن ثروت ، حکم به بازی فوتبال می دهند . همایون بهزادی ها و حجازی ها و پورحیدری ها و ... کجای فوتبال ما بوده اند ؟ محبوبیت شخصی و منش و رفتارشان را به کناری بگذاریم ، این آدم ها کجا و کی در فوتبال ما صاحب و اختیار دار بوده اند ؟ سال هاست بی خیال بحث درباره ساختار ریشه ای فوتبال در ایران شده ام . از فوتبال کردن تیم محبوبم لذت می برم . با هواداران تیم های رقیب کل کل می کنم . فوتبالّ ایران برایم ، تنها بهانه ای شده برای لذت بردن ، نه حتی کمی بیشتر . حواشی آن را هم می گذارم برای حاشیه پسندانش ، مگر اینکه کسی پیدا شود و اثبات کند فوتبال ما خصوصی ست و عاری از نفوذ دولت ست و می تواند گلیم خودش را بی نیاز از دولت از آب بیرون بکشد .