توماس رونکرو : باید صادق باشیم. بخش قابل توجهی از رئالی ها دلشان از هت تریک رونالدو و حذف همسایه ها در متروپولیتانو خنک شد. دو دهه است که با آنها رقابت داریم و از گل کیکو و پانتیچ خوشحال شدیم اما رقابت اصلی در فینال های لیسبون و میلان بود که شکستشان داده بودیم. اتلتیکو حالا دیگر برادر کوچک تری که با ما رفاقت دارد، نیست. اتلتیکو تبدیل به رقیب مستقیم ما شده و ما همان آرزویی را داریم که آنها برای ما دارند یعنی حذف. دوستانم در واندا از حذف ما مقابل آژاکس خوشحال شدند و چیزی که عوض دارد، گله ندارد
زمانی که رونالدوی ما (هر چند که پرز به اشتباه او را به قیمتی غیرمعقوبل به یووه فروخت)، یکی بعد از دیگری گل زد تا رویای چولو بر باد برود طوری خوشحالی کردیم که انگار رئال کامبک زده بود. در میانه بخر خوب دوشنبه که بازگشت زیدان بود و حذف غیرمنتظره اتلتیکو (که نتوانستند به فینال در خانه شان واندا برسند)، آب و هوای دربی عوض شد. هر چند که نمی توانیم درک کنیم که رونالدوی ما چرا پیراهن تیمی دیگر را می پوشد.