بدون توجه به رنگ ها اگه صحبت کنیم عادل فردوسی پور مصداق بارز جمله "محبوبیت خریدنی نیست" تو جامعه ورزشی یا بهتر بگیم صدا و سیمای ایرانه. حالا هر چقدر هم یه عده ای بخاطر اینکه یکی دو بار ضد تیمشون صحبت کرده مخصوصا قشر عزیز TT و طرفداراش ضدش شدن ولی اون چیزی که عادل تو این 8-9 سال که من برنامشو نگاه کردم نشون داده این بوده که همیشه خواسته واقعیت رو بیابه و جستجو کرده باهاش و به نقاطی اشاره کنه که نادیده گرفته شده یا کمتر اشاره شده بهش. حالا آقای فروغی که ظاهرا آقازاده هم هستن :) فقط فرو بردن تو نود و درم نمیارن ظاهرا. حالا مثلا میخوان با دادن سمت قائم مقامی شبکه ورزش بهش باد قضیه بخوابونن وقتی همه چی ساکت شد شوتش کنن بیرون(همون سناریوی همیشگی تو همه مواضع). حذف فردوسی پور از صدا و سیما یه جوری دهن کجی به نظر اکثریت مردم محسوب میشه همین چند روز پیش برنامه محبوب کل تلویزیون انتخاب شد مثلا. با دست خودشون یه برنامه پرمخاطب و شاید تنها برنامه پرمخاطب رو دارن حذف میکنن و اونایی که رسانه ملی رو فقط بخاطر نود هم میدیدن میرن میشینن پیش اونایی که ماهواره میبینن(خودمم جزوشونم :)).
به نظر من فردوسی پور بمونه خیلی بهتره تا بره و در آخر حسود هرگز نیاسود