معمولاً هفته آخر سال که همه چیز تق و لق است. آن طرف سال هم طبق تقویم 1398 سیزدهم فروردین سه شنبه است و 14 فرودین هم مبعث و تعطیل است و پنجشنبه (15 فروردین) و جمعه (16 فروردین) هم که هیچ.
به امید خدا و گوش شیطان کر 17 فروردین عملاً آغاز فعالیت دوباره در سرزمین ماست!. با یک حساب ساده و با احتساب روزهای تق و لق قبل از عید حدود 20 – 25 روز کشور تعطیل است (مگر باقی سال باز است؟!).
این میزان از تعطیلی - علاوه بر اینکه به شدت ملال آور است – در کشوری مثل ما که از اقتصاد و بازار و تجارت بسیار ضعیفی برخوردار است مثل سم است.
اگر منطقی و دور از احساسات به این ماجرا نگاه کنیم – شخصاً – باور نمی کنم جز بچه های خردسال کسی از این میزان تعطیلی لذت ببرد.
در بخش تحصیل (چه مدارس و چه داشگاه ها) دستکم یک هفته طول می کشد تا بار دیگر حس و حال تحصیل و تدریس به مراکز آموزشی برگردد.
در بخش تجاری نیز حدود یک ماه تعطیلی به شدت آسیب زننده است و هیچ کمکی به وضع بحرانی اقتصادی ایران نمی کند. دوستانی که آشنایی با معامله وتجارت بین المللی دارند می دانند که در ایران همینجوری هم 4 روز کاری از دست می رود (5شنبه و جمعه ما تعطیل هستیم و شنبه و یکشنبه دنیا!).
در کشوری مثل ما با نازل ترین میزان بهره وری این حجم تعطیلات – آن هم تعطیلات پیوسته - جز ضرر و زیان و ملال نتیجه ای ندارد.