بسیاری از تاریخ نگاران و کارشناسان موسیقی بر این باورند که وزن و سنگینی "پاپ ایرانی" بر دوش سه خواننده بزرگ (...و فقید) قرار دارد.
فرهاد مهراد
فریدون فروغی
محمد نوری
این سه خواننده با آگاهی از نت، گام و تحریر موسیقی اصیل ایرانی اجراهای پاپ خود را با ذائقه ایرانی تطبیق دادند و آثاری نزدیک به میل شنوندگان خود ارائه کردند. البته از ابتدای دهه 50 خورشیدی نوعی دیگر از پاپ (که بیشتر برگرفته از پاپ اروپایی بود) در ایران رواج پیدا کرد و - برخلاف این سه خواننده - بیشتر خوانندگان مطرح پاپ ایرانی به آن سو متمایل شدند و این گرایش هنوز نیز ادامه دارد.
اما این سه خواننده مکتب پاپ ایرانی را ترک نکردند و به همان شیوه پیشین آثار خود را ارائه کردند. زنده یادان فرهاد مهراد و فریدون فروغی بیشتر به سمت آثار اجتماعی و سیاسی گرایش داشتند. مثلاً فرهاد با آثاری چون مرد تنها (رضا موتوری)،گنجشکک اشی مشی، جمعه، بوی عیدی، سقف و... به شهرت رسید و فروغی با آثاری مثل آدمک، تنگنا، نماز (نیاز)، قوزک پا، همیشه غائب و...
اما محمد نوری برخلاف دو خواننده دیگر به سمت آثار عاشقانه آرام رفت و در ترکیب با نوعی موسیقی اپرایی هواداران بیشماری یافت. این خواننده گیلک بیش از هر خواننده ای آثار میهنی برای سرزمین محبوب خود (ایران) ساخته و اجرا کرده است که بسیاری از آنها ورد زبان مردم شده اند. آثاری مثل "جان مریم"، "جمعه بازار"، "شالیزار" و...
و آثاری دیگر که به طور خاص در مورد ایران ساخته شده اند. آثاری چون:
استاد محمد نوری در 9 مرداد 1389 چشم از جهان فرو بست.