زمان این تصاویر صد سال پیش نیست. تیر نود وهفت است. یعنی نه ماه پیش. مکان این تصاویر کشور جهان سومی و تحت تحریم ایران نیست. ژاپن است. کشوری که برای چند دهه دومین قدرت تکنولوژیک و اقتصادی جهان و متحد اصلی آمریکا بوده است. سونامی هم نیست. سیل است. مثل همین سیل اخیر ما. در این سیل در عرض سه چهار روز دویست و بیست و پنج نفر کشته شدند و هزار و صد میلیارد دلار یعنی معادل بیست سال صادرات نفت ایران به اقتصاد ژاپن خسارت آمد. ژاپنی که مهندسانش قرار است همه چیز را محاسبه کنند و کشوری که قرار است برابر قدرت طبیعت ضد ضربه باشد در این سیل به زانو درآمد.
این چند روز به اسم نقد و اعتراض و تحلیل کارشناسانه عدهای ضربه بدتری از این سیل به هشتاد میلیون ایرانی زدند و سعی کردند هشتاد میلیون ایرانی را به همه بنیان های اجتماعی و سیاسی و زیستی شان بدبین و بی اعتماد و منزجر کنند. باید یقه همه این کرکسهای وطن ستیز و قاتل امید و کاسب لایک را گرفت و مجبور شان کرد این تصاویر را ببینند. باید تمام کرکسها، فارغ از اینکه متعلق به نظام هستند یا اپوزیسیون نظام و فارغ از اینکه به کدام جناح و گروه سیاسی وابستهاند را مجبور کرد «اخلاق نقد» و «آداب اعتراض» را رعایت کنند. نقد وسیله ما برای اصلاح وضعیت مان است. نقد تبر و تیشهای نیست که به در و دیوار این کشور بزنیم و به جای اینکه چیزی بسازیم چیز دیگری را هم ویران کنیم.