محمد شاه قاجار ضمن منشورى دستور مى دهد كه كليه مردم شمشير- زن، لباس واحدى كه جامه نظام باشد بر تن كنند؛ و از پوشيدن شال كشميرى كه دو كرور بهاى آنست خوددارى نمايند و به جاى كالاى خارجى، همگى از قدك و شال ساده كرمانى استفاده كنند و پوستهاى شيرازى را در كلجه و كلاهها به كار برند، تا پول ايران بى جهت به كشمير و هندوستان نرود، اگر آن لباس قديم پنج ماه دوام مى كرد، اين يك سال دوام مى كند،سابق مردم براى جبه و كمر بستن و ارخالق و كلچه مبلغهاى گزاف در بهاى آن تبذير و اسراف مى كردند و پول از ايران بيرون مى رفت ...
مردم متكبر و متفرعن به شال و خز و لباسهاى بلند فخر مى كردند ... بايد دويست تومان خرج كنند تا چند ترمه يا پوست بخارا تمام كنند و راه روند، حالا لباس سربازان شبيه لباس بزرگان شده است.ناگفته نگذاريم كه حمايت سلاطين قاجاريه از مصنوعات داخلى پايه و مبناى ملى و اجتماعى و اقتصادى نداشت و براساس وطن دوستى و حمايت از مصنوعات داخلى نبود و همينكه اجانب هديه يا رشوه كلانى مى دادند، ورود كالاهاى خارجى آزاد مى شد و كارگاههاى داخلى تعطيل مى گرديد.
منبع :تاریخ اجتماعی ایران نویسنده مرتضی راوندی