1- آرژانتین - بلژیک
حالا به زمانی رسیده ایم که لیونل مسی نیز به تنهایی نمی تواند کارساز باشد. اگر سوییس یک مهاجم نام دار را در اختیار داشت، آنگاه شاید بازیکنان تیم ملی آرژانتین مجبور بودند که ادامه جام جهانی را از تلویزیون تماشا کنند. ساختار دفاعی آن ها متراکم است و حتی پابلو زابالتا، به عنوان مدافع راست سعی در بهبود بخشیدن به خط دفاع آلخاندرو سابه یا داشته است. دفاعی متشکل از چهار بازیکن، به رهبری گارای و البته دروازه بانی نه چندان مطمئن به اسم سرخیو رومرو!
تا پیش از شب به یاد ماندنی شیاطین سرخ در سالوادور، دفاع بلژیک محک چندانی را نخورده بود. تا آن زمان آن ها اغلب تیم برتر میدان بودند و موفق به پیروزی شدند. اما در شب دیدار با ایالات متحده بود که دروازه بان جوان قرمز ها، مانع گل زنی کلینت دمپسی شد، همچنین نباید از نقش پر رنگ یان فرتونگن گذشت، مدافع چپ اسپرزها که در کنار ونسان کمپانی، یکی از بهترین زوج های دفاعی تورنمنت را تشکیل داده اند.
2- هلنـد - کاستاریکا
گفته می شود که دفاع هلند در این تورنمنت بسیار خوش شانس بوده است. دفاع شاگردان لوییس فن خال به نوعی چرخشی است و بازیکنان جای دقیق و مشخصی را ندارند. برای مثال در بازی در برابر مکزیک، دالی بلیند به عنوان هافبک بازی کرد، این درحالی بود که پل ورگ که تنها سومین بازی ملی خود را تجربه می کرد، به جای داریل یانمات در سمت راست ورزشگاه فوتالزا بازی کرد. سیستم فن خال به صورت مداوم از 2-3-5 به 3-3-4 در خال تغییر است و او این کار را در برابر مکزیک به بهترین شکل انجام داد. در این سیستم ها، رون ولا و بلیند از اصلی ترین بازیکنان فن خال هستند.
تیکوها تا همین جا نیز فراتر از تمام انتظارات عمل کرده اند و در گروهی که آن را به نام گروه مرگ می شناختند، به عنوان سرگروه صعود کردند و حالا در مرحله یک چهارم نهایی هستند. البته در این بین آنها با دریافت گل در دقایق آخر کار خود برای صعود به این مرحله را سخت دیدند، موضوعی که در برابر هلند می تواند گریبان گیر این تیم شود. همچنین اسکار دوآرته، بازیکن با تجربه این تیم نمی تواند کاستاریکا را همراهی کند و چشم امید خورخه لوییس پینتو، به مدافع باتجربه خود یعنی دیاز است که سابقه بازی در اروپا را نیز در کارنامه خود می بیند.
