يكى از كارهايى كه مورد توجه كريمخان زند قرار گرفت، سروسامان دادن به وضع فاحشه خانه ها بود او معتقد بود ... براى دفع پليدى و رفع آلودگى شهريان نيز خراباتى لازم است و بدين جهت در شهر شيراز در محلى دور از خانه هاى مردم، شهر خراباتى قرار داد كه مردم آن را خيل خانه مى ناميدند و جمعى از فواحش را در آن جاى داد. بيان صاحب كتاب رستم التواريخ كه خالى از لطافت ادبى نيست، درين مورد چنين است
((به قدر پنج، شش هزار از زنان ماهروى گل رخسار مشكين موى دلرباى، خوش اطوار، همه خوش آواز و رقاص و جمله رامشگر عام و خاص، در آن خرابات خوش و خيل دلكش جاى دادند و ميخانه هاى طرب بخش جانفزاى دلگشا، در آن ولايت با لطف و صفا ساختند و شاهوشان گردنكش، و بهادران باكشمكش و سرهنگان سلطنت طلب، و گردان با حسب و نسب را شب و روز مقيد باده كشى و شاهدبازى و مشغول به شغل مجلس آرايى و محفل پردازى نمود و چنان گرم اين كار و شيفته اين اطوار گرديدند كه يار و ديار خود را فراموش و با شاهد غفلت هم آغوش گشتند و آن وكيل دولتمند كاردان و قاطبه خلايق و مصلحين آن زمان از شر اهل فساد و از گزند ارباب فساد محفوظ و آسوده گرديدند))
اگر در نوشته اين مورخ دقت كنيم مشاهده مى كنيم كه وكيل مقصود ديگرى نيز از اين طرح داشته و مى خواسته است با اين طريق سر كسانى را كه ادعاهاى سياسى داشتند، به باده و ساده گرم كند و لذت ناى و نوش را چنان بر آنان عرضه دارد كه از جوش , خروش جز در محفل بزم و در نزد شاهدان و لوليان دور مانند. غرض از تأسيس اين خرابات، گذشته از جلوگيرى از فساد در شهر، بند كردن دست و بال اين همه مردان سركش بوده است.
منبع : تاریخ اجتماعی ایران مرتضی راوندی