شعر

باد خارید  ابر بارید رود طغیان کرد و جارید 

آی آدم ها که تا گردن فرو رفتید در آب و پناهی هم ندارید یک نفر خونسرد بر ساحل نشسته  تا ببیند کی همه جان می سپارید 

خانه ها امسال ابری بود  کودکی می گفت بابا آب داد و آب بابا را نداد  سال نیکو از بهارش بود پیدا  سال سال دادن تاوان سنگین بود  سیل هم امسال جزء هفت سین بود  مرد همسایه به مادر گفت:                                       سال نو مبارک!

آی آدم ها که سرهاتان به زیر آب رفته آشکارا  یک نفر خوشحال و خندان است  می کشید از قبل انگار انتظار دیدن این روزها را 

باد خارید  ابر بارید  رود طغیان کرد و جارید 

آی آدم ها که هنگام گرفتاری  تازه می افتید یاد حضرت باری  یک نفر ایمانش اینجا از شما باشد قوی تر  دیدن این سیل ویرانگر  بُرده او را سی - چهل سالی عقب تر  یادش آمد باز آن رویای دیرین  خوب و شیرین  آب سنگین   کاش می شد آب از سر بگذرد مارا  آی آدم ها که غرق رحمت پروردگاریدید 

                                                     آمین

رحيم رسولى