پروفسور آرتور پوپ (آفریده 1881 _ آرمیده 1969 در اصفهان) ایرانشناس آمریکایی در چهارم آوریل 1925 اعلام کرد که ایرانیان نخستین مردمی بودند که از زمان داریوش بزرگ "آموزش و پرورش میهندوستی" را ابتکار و در مدارس به نوجوانان تدریس می کردند و در طول هزار سال، نخست، روش تدریس این ماده درسی بصورت نمایش بود تا در ذهن نوجوان نقش بندد و در تمامی وجود او استقرار یابد.
پروفسور پوپ در سخنرانی خود در دانشگاه کالیفرنیا گفته بود که ایرانیان پیش از یونانیان و ملل دیگر دارای دبستان و کودکستان بودند؛ یونانیان آکادمی تدریس علم و ادبیات و فلسفه برای بزرگسالان دایر کرده بودند ولی ایرانیان با الهام از آموزش های زرتشت به تاسیس مدرسه برای پنج ساله ها و بالاتر اقدام کرده بودند. در این مدارس آموزش میهندوستی و اخلاقیات و تندرستی (ورزش و بهداشت) بر علم و ادبیات ترجیح داشت. طبق اکتشافات پروفسور پوپ، در ایران باستان هر مرد جوان که میخواست وارد ارتش شود باید سه ماه آموزش نظامی و سه ماه آموزش میهندوستی می دید که قسمتی از آن به ذهن سپردن تاریخ ایران و تجربه نیاکان بود. تدریس تاریخ بصوت سخنرانی در طول خدمت ارتش اجباری بود و مخصوصا در شب پیش از آغاز هر جنگ.
بسیاری از دولت ها از این اظهارات پروفسور پوپ که حاصل تحقیقات او بود استفاده کردند و "Patriotic Education" را وارد کار مدارس و ارتش و بعد وارد رسانه های خود از کتاب ها و مجلات گرفته تا سینما و روزنامه و رادیوتلویزیون کردند. با چنین آموزش و پرورشی بود که ژاپنی ها در سپاهگیری چنان پیشرفت کرده بودند که نتیجه اش در جریان جنگ جهانی دوم مشاهده شد. توجه به آموزش میهندوستی از آغاز قرن 21 پس از بحران مالی جاری در کشورهای صنعتی و فساد اداری در برخی کشورهای دیگر افزایش یافته است زیرا "میهندوستی و بدنبال آن علاقه به هم میهنان" داروی درمان هر گونه آزمندی، خودستایی و خودپرستی، اجحاف و تبعیض است. تدوین ضابطه تاثیر ذاتی ندارد و یک خودخواه به محض مشاهده رخنه و روزنه گریز از ضابطه از آن عبور خواهد کرد.
آرتور پوپ، باستان شناس آمریکایی و کارشناس تاریخ و هنر ایران، استاد دانشگاه کالیفرنیا و موسس انستیتوی مطالعات مشرق زمین از سال 1925 که وارد ایران شد تقریبا تا پایان عمر خویش در ایران به اکتشافات خود درباره تاریخ و تمدن و هنر ایران ادامه داد و در قرن بیستم بیش از هر کس دیگر به شناساندن ایران به جهانیان کوشید. گفته شده است که رضاشاه پهلوی تحت تاثیر اکتشافات پروفسور پوپ به ناسیونالیسم گرایید و روزی که شنید بدون نیروی دریایی هیچ دولتی قدرت تاثیر گذار نخواهد داشت با موسولینی رهبر وقت ایتالیا تماس محرمانه برقرار کرد و برغم مخالفت لندن برای ایرانیان یک نیروی دریایی بوجود آورد. فیلیس آکرمن (آفریده 1893 و آرمیده 1977) همسر او در این تحقیقات در کنار وی بود. در پی درخواست از شاه ایران، آرامگاهی برای دکتر پوپ در اصفهان در ساحل زاینده رود نزدیک پل خواجو توسط دوست پوپ، محسن فروغی ساخته شد که پس از درگذشت وی در آنجا به خاک سپرده شود. همسر وی نیز در در همانجا بخاک سپرده شد، و چندین سال بعد دکتر ریچارد فرای ایرانشناس آمریکایی نیز از رئیس جمهور وقت محمود احمدینژاد خواست تا در آرامگاه پروفسور پوپ خاک شد اما پس از درگذشت فرای، به وضعیت او عمل نشد. امام جمعه اصفهان، دکتر ریچارد فرای را "زبالهی تاریخی" خواند و افراطیون در شهر اصفهان دست به تعرض به آرامگاه پوپ زدند: در این تعرض افراطیون، مقبره پوپ با بمب های گرافیکی آغشته به شعارهای ضد آمریکایی شده بود. این گروه در مراسمی تهدید کردند که در صورت آوردن جسد دکتر ریچارد فرای به اصفهان آن را نبش قبر کرده و خواستار تخریب آرامگاه پوپ و همسرش میشوند. اما با تلاش جوانان اصفهانی لوح آرامگاه پوپ که هتک حرمت شده بود ترمیم شد و لوحی هم به افتخار فرای نهاده شد.
نگارش و جمع آوری: نوشیروان کیهانی زاده / منبع: قجرتایم qajartime