هفت عدد مقدس
نزد بسیاری از اقوام عهد باستان «هفت» عدد ویژهای بود. در فلسفه و نجوم مصریان و بابلیها، عدد هفت به عنوان مجموع هر دو زندگی، سه و چهار، جایگاه ویژهای داشت. پدر و مادر و فرزند؛ یعنی سه انسان، پایه و اساس زندگی هستند و عدد چهار مجموع چهار جهت آسمان و باد است. که از آن ها باران زندگی زا می بارد و کشت زارها را بارور میسازد .
یهودیان قدیم نیز برای عدد هفت معنای ویژهای قایل بودند. در کتاب اول عهد عتیق (تورات) آمده است که خداوند جهان را در شش روز خلق کرد، در روز هفتم خالق به استراحت پرداخت. موسی در ده فرمان خود از پیروانش میخواهد که این روز آرامش را مقدس بدارند (روز شنبه و روز تعطیل یهودیان). علاوه بر این در آن کتاب مقدس هفت با عنوان عدد تام و کامل نیز استعمال شده است. از آن زمان عدد هفت نزد یهودیان و بعدها نیز نزد مسیحیان که عهد عتیق را قبول کردند، به عنوان عددی مقدس محسوب میشد.
صور فلکی خوشهٔ پروین یا ثریا به عنوان «هفت ستاره» معروف است، در حالی که حتی با چشمهای غیر مسلح میتوان در این صورت فلکی تا یازده ستاره را دید. عرفای بزرگ عشق و وصال را در هفت مرحله و هفت وادی نشان دادهاند و فاصلهٔ بین هستی و تباهی را پنچ مرحله دانستهاند.
در افسانهها نیز با هفت سحر آمیز برخورد میکنیم: سوار ریش آبی هفت همسر داشت، سفید برفی با هفت کوتوله پشت هفت کوه زندگی میگرد و افسانهٔ اژدهای هفت سر
هفت گناه کبیره : آزمندی - غرور - خشم - افراط - حسد - تنبلی - بی عفتی
علاوه بر این میتوان به هفت پلکان مقبره کورش بزگ، هقت اقلیم، هفت اورنگ، هفت دفتر شاهنامه، هفت پیکر، ، هفت گناه کبیره، هفت خان رستم و هفت گنج اشاره کرد و به این ترتیب بود که تعداد بیشماری هفتگانه در دنیا بوجود آمد و به عدد هفت تقدس خاصی بخشید.