همزمان با بالا گرفتن برخی از انتقادات به فاصله گرفتن یووه از سایر تیمهای حاضر در رقابتهای سری A و كاهش جذابیت و رقابت در فوتبال ایتالیا، مائوریتزیو پیستوكی روزنامهنگار و تحلیلگر تلویزیونی در گفتگو با روزنامه La Verità، منتقدان را برای ارتقای سطح باشگاههای مدنظرشان، به جای ایراد گرفتن به پیروی از الگوی رفتاری و سازمانی باشگاه یوونتوس دعوت كرد.
مفهوم «فوتبال زیبا» همان تصاویری است كه در زمان مائوریتزیو ساری در ناپل شاهدش بودیم؛ در نسخههای غیر ایتالیایی نیز پادشاه بلامنازع فوتبال زیبا تیمهای تحت هدایت پپ گواردیولا هستند. با این حال علاقهمندان فوتبال ایتالیا باید بدانند كه همه چیز در زمین بازی و یا صفحههای تلویزیونشان رقم نمیخورد. برای رسیدن به فوتبال زیبا تنها اسامی بزرگ كافی نیستند؛ اندیشههای بزرگ و البته پول دیگر بازیگران اصلی پشتپرده این مفهوم هستند.
برخی از طرفداران و منتقدان فوتبال در ایتالیا اعتقاد دارند دور از دسترس بودن یوونتوس در رقابتهای سری A دیگر بیش از حد تكراری و همه را خسته كرده است اما این نظر آنهاست چراكه یووه تیم مورد علاقه آنها نیست. قطعاً هیچ قلب بیانكونری در دنیا از پیروزیهای مستمر و بردهای همیشگی و در اوج بودن باشگاه محبوبش ناخوشایند نخواهد شد.
اعتراف به این حقیقت اما با پذیرفتن قرار داشتن فوتبال ایتالیا در بحران منافاتی ندارد. رم، اینترناتزیوناله و میلان از لحاظ اقتصادی و بودجه در موقعیت بحران قرار گرفتهاند و تنها با كمك اوراق قرضی بازارهای مالی مثل FCA تأمین مالی میشوند. به جز یوونتوس و كمپانیهای قدرتمند پشت آن، افراد معدودی نظیر دِلورنتیس در ناپولی (آنهم در اندازههایی به مراتب كمتر) در در حال سرمایهگذاری و اعمال هزینه در این فوتبال هستند اما واقعیت این است كه افراد متنفذ و مالكان ثروتمند گذشته دیگر جایی در فوتبال امروز ایتالیا ندارند. ایتالیا در عصر فقدان موراتیها و برلوسكونیها بیش از هر زمان دیگر از حیث مالی در مضیقه و از منظر افتخارآفرینی ویترینی دستانی خالی دارد.
در واقع ملتهب بودن و نوسانات ترازهای اقتصادی در حوزه یورو، در یك دهه اخیر بسیاری از كشورهای اروپایی را تحتالشعاع خود قرار داده و فوتبال ایتالیا نیز به عنوان یكی از قدیمیترین و قدرتمندترین لیگهای فوتبال در این قاره مدتهاست به دلایل متعدد شاهد كاهش مشاركتهای اقتصادی است. با خریدهای متوسط و هدفگذاریهای غیر كارشناسانه هرگز نمیتوان غولهای خفته فوتبال ایتالیا را بیدار كرد. آنیلی و الكان با تمام شركتهای پشتیبانشان با یك برنامهریزی حسابشده به بهترین الگو برای سایر باشگاههای ایتالیایی تبدیل شدهاند. آنها همه كارها را پیشتر كردهاند و تمام دستاوردهایشان را مكتوب كردهاند، سایرین تنها باید الگوهای رفتاری و اقتصادی آنها را در مسیر باشگاههایشان بگذارند وگرنه غر زدن و ایراد گرفتن كه سطح بانویپیر با تیمهای سری A زیاد است و رقابتهای لیگ جذابیت خود را از دست داده تنها برای رسانهها و طرفدارانشان كاركرد (آنهم موقت) دارد.